คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยออกตอนเที่ยงคืน
แม่ลูกสองคนนั่งเฝ้าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จนถึงเที่ยงคืนครึ่ง
เว็บไซต์สุดกากนั้นยังหมุนวงล้ออยู่
“ไม่ดูแล้ว ไปนอน” เฉินไป๋พูดพลางเตรียมลุกขึ้น
“ไม่รู้นึกว่าคนสอบคือฉันเองนะ! ทำไมเธอไม่สนใจเลย?”
เสิ่นเมิ่งถิงดึงเขากลับไปนั่งที่เดิม ทั้งสองคนเพิ่งนั่งลงใหม่
“คะแนนก็ไม่รู้จะได้เยอะแค่ไหน จะรอไปทำไม?” เฉินไป๋แม้จะประมาณการไว้ในใจแล้ว แต่ก็อดแหย่แม่ตัวเองไม่ได้
“ต่อให้สอบได้ศูนย์ ก็ยังเป็นลูกฉันอยู่ดี”
เฉินไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง กะพริบตาถี่ๆ แล้วกดรีเฟรชต่อ
รอบนี้ขึ้นแล้ว
632
เฉินไป๋เพิ่งจะอ้าปาก เสิ่นเมิ่งถิงก็กอดเขาไว้แน่น พร้อมกับลูบหัวเขาอย่างหมั่นเขี้ยว
เห็นแม่ตื่นเต้นขนาดนั้น เขาก็รู้สึกดีใจไปด้วย
แต่ไม่ทันไร เสิ่นเมิ่งถิงก็ร้องไห้ออกมาเสียอย่างนั้น
“แม่ เป็นอะไรไป?”
เสิ่นเมิ่งถิงไม่พูดอะไรสักพัก ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาอยู่เรื่อยๆ
ความจริงแล้วเธอเป็นคนที่อ่อนแอและขี้แยมาตั้งแต่เด็ก ตอนเฉินไป๋ยังเล็กหกล้มร้องไห้ เธอจะใจหายร้องไห้ตามไปด้วย
แต่ตั้งแต่หย่าร้างมา เธอก็ไม่ร้องไห้อีกเลย
วันนี้ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี
เสิ่นเมิ่งถิงสูดจมูก แล้วพูดขึ้นมาทันใด
“แม่แค่รู้สึกว่า เธอลำบากมามาก…”
“ที่ไหนมี” เฉินไป๋เถียงเสียงเบา
เขาจะลำบากกว่าแม่ได้ยังไงกัน?
ขอยืมคำพูดของคุณสือเที่ยเซิง เรื่องทุกข์ของลูก ย่อมเพิ่มเป็นสองเท่าในสายตาแม่เสมอ
แรงกดดันและความเจ็บปวดก็เช่นกัน
แม่ไม่เคยเรียกร้องเรื่องคะแนนจากเขา แต่ถึงจะยุ่งหรือเหนื่อยแค่ไหน ก็ยังตื่นเช้าขึ้นมาทำอาหารเช้าให้เขาทุกวัน พอกลับจากเรียนอิสระช่วงเย็น ก็ทำอาหารมื้อดึกให้เขาอีก
แต่เสิ่นเมิ่งถิงไม่เคยบ่นเรื่องพวกนี้ กลับรู้สึกว่าเป็นหนี้บุญคุณเขามากมายอยู่เสมอ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ขัดจังหวะความคิดของเฉินไป๋
เสิ่นเมิ่งถิงรีบเช็ดน้ำตาให้แห้งแล้วรับสายใหม่
“ว่าไง? หรูอี้เหรอ? อือๆ คะแนนเสี่ยวไป๋ออกแล้ว 632!”
“ใช่ๆ พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ต้องขอบใจหลินหว่านชิวของเธอจริงๆ”
ป้าหลิวเพิ่งวางสาย ก็มีอีกสายโทรเข้ามา
“พี่ คะแนนเสี่ยวหนานออกแล้วใช่ไหม? ได้สูงขนาดนั้นเลยเหรอ? เสี่ยวไป๋ก็สอบได้ดีเหมือนกัน ได้ 632 นะ!”