เฉินไป๋กระแอมเบาๆ
"มัวแต่ดู ไม่ได้ถ่ายเลย"
คุณหนูใหญ่ยิ้มน้อยๆ ที่หางตา "ได้ดูฉันเล่นเปียโนจริงๆ ไหม"
"ได้สิ"
"สวยไหม"
"ไม่ควรถามว่าเพราะไหมหรือ"
"ฉันเล่นแล้วต้องเพราะอยู่แล้ว!"
กู้อี้อี๋ส่งเสียงหึน้อยๆ สายตายังคงจ้องมองดวงตาของเขาไม่วางตา
"ฉันถามว่า..."
"ฉันสวยไหม"
เฉินไป๋: "..."
ทำไมทุกทีพอชิวชิวพูดเรื่องยาก คุณหนูใหญ่ก็ต้องตามมาตลอดเลยนะ!
ไม่รู้จักแฟร์เพลย์เลย
พวกเธอทำแบบนี้ได้ยังไง?!
คุณหนูใหญ่ยืดตัวขึ้น สีหน้าดูยโสยิ่งกว่าเดิม
หึ
อยู่กับท่อนไม้โง่ๆ แบบนี้มานานขนาดนั้น จะไม่รู้หรือว่าเธอชอบมองอะไร?
"แบบนั้นก็ไม่ต้องถามแล้ว" เฉินไป๋ค่อยๆ ลุกขึ้นกระซิบ "เธอสวยอยู่แล้ว"
ฝีเท้าของคุณหนูใหญ่หยุดชะงักทันที นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เฉินไป๋วางกล้องลง เสียงอ่อนโยน
"คุณป้าให้เธอออกมาได้จริงๆ ด้วยนะ"
กู้อี้อี๋ค่อยๆ ลดสายตาลง เสียงเบา "บางทีเธออาจจะคิดว่าฉากนี้ จะทำให้ประวัติของฉันดูดีขึ้นก็ได้"
"ต้องกลับแล้วใช่ไหม"
สาวน้อยได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก
ดวงตาสวยๆ คู่นั้นดูเต็มไปด้วยความอาลัย ครู่เดียว มุมตาก็โค้งขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงกลับมาร่าเริงอีกครั้ง
"แต่แม่ฉันจะออกจากเมืองหางโจวไปเร็วๆ นี้แล้วนะ"
"ปีนี้วิกฤตการเงิน มีเรื่องวุ่นวายตั้งมากมาย เธอคงไม่ค่อยมีเวลามายุ่งกับฉันหรอก"
เฉินไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
จริงๆ เขาคิดหาวิธีหลายวิธีที่จะทำให้แม่ของกู้อี้อี๋ออกไปได้ แต่การเผยคมมีดเร็วเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี
โชคดีที่วิกฤตการเงินครั้งนี้กระทบถึงธุรกิจของครอบครัวคุณหนูใหญ่ด้วย
พอดีได้โอกาสกบดานต่อไป
"ฉัน... ขออยู่ต่ออีกสองนาที" สาวน้อยพูดเบาๆ แล้วก้มลงมองส้นเท้าที่สวมอยู่ "อีกเดี๋ยวก็บอกว่าเดินข้อเท้าพลิก"
"คุณป้าไม่เข้ามาหรือไง" เฉินไป๋จู่ๆ ก็มองเห็นจุดบอด
"วันนี้นักข่าวเยอะขนาดนั้น เธอไม่สะดวกโผล่หน้า" คุณหนูใหญ่ชี้ไปทางประตูใหญ่ "เธอเลยรออยู่ที่ประตูหน้าน่ะ"
เฉินไป๋แอบโผล่หัวไปมอง เห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ไกลๆ มือพาดไว้ข้างหน้า
"อยากอยู่ต่ออีกหน่อยไหม" เฉินไป๋ถาม
ปลายเท้าส้นสูงของสาวน้อยค่อยๆ ยกขึ้น เบาๆ ลงบนปลายเท้าของเขา
"เหยียบฉันทำไม"
"รู้ทั้งรู้ว่าทำไม" สาวน้อยพึมพำเบาๆ
"ฉันลองหน่อยสิ"