ความเงียบยาวนาน
ท่ามกลางความเงียบนั้น จู่ ๆ ทั่วทั้งห้องประชุมก็มีเสียงปรบมือดังกึกก้อง ปนกับเสียงเชียร์ดังอื้ออึงจนแทบจะทำให้หูอื้อ
เฉินไป๋ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
กู้อี้อี๋ยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ แสงไฟสาดลงมาจากเหนือศีรษะ ทอดลงบนชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ของหญิงสาว ผิวพรรณของเธอขาวจนเรืองแสง งดงามราวกับดาราดัง
เขารู้สึกเหมือนคุณหนูใหญ่เมื่อครู่กำลังมองมาทางเขา แต่ตอนนี้เธอไม่ได้มองอีกแล้ว หญิงสาวยืนอยู่กลางเวที สายตามองไปไกล ท่าทางสง่างามสมกับเป็นคุณหนูใหญ่จริง ๆ
“ขอบคุณมากค่ะ นักศึกษา อี้อี๋” พิธีกรเดินขึ้นมาอย่างช้า ๆ “ดูได้เลยว่าทุกคนชอบกันมาก”
“ขอบคุณค่ะ” กู้อี้อี๋ยิ้มเล็กน้อย เมื่อเห็นเย่าเย่าโบกมือมาทางนี้ เธอก็ส่งสายตาวิ้งค์ให้อีกฝ่าย
เสียงเชียร์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
ด้วยหน้าตาแบบนี้ บวกกับบุคลิกที่มีอยู่ แล้วยังกับการแสดงระดับนั้นเมื่อกี้ ในสายตาของทุกคนคงเพียงพอที่จะประกาศล่วงหน้าได้แล้วว่า เธอคือสาวที่สวยที่สุดในคืนนี้อย่างแน่นอน
เฉินไป๋สัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตมากมายที่มองมาทางเขา ก่อนจะเห็นว่าเป็นเย่าเย่าที่ยืนเขย่งเท้าโบกมืออยู่ กลุ่มคนเหล่านั้นถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
พิธีกรยิ้มแล้วพูดต่อ “เพลงที่นักศึกษาอี้อี๋แต่งจากประสบการณ์ในอดีต ตั้งชื่อว่าจดหมายรักเลยเหรอคะ?”
คนคนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นมือเก่าในการเรียกอารมณ์ของคนในงาน คำพูดนี้ออกมา ห้องประชุมที่เคยครึกครื้นก็เงียบลงทันทีอย่างไม่มีเสียง
กู้อี้อี๋ยิ้มอย่างเขิน ๆ “ผู้หญิงก็ชอบจินตนาการกันอยู่แล้วนี่คะ จินตนาการถึงความรัก จินตนาการถึงการได้เดินไปด้วยกันจนสุดทางกับคนที่ชอบ... จนแก่เฒ่าไปด้วยกัน”