เฉินไป๋ทำอาหารมื้อหนึ่ง ทำให้หลินหว่านชิวกินออกมารสชาติชวนคิดถึง
เหมือนตอนที่แม่ยังอยู่ข้างกาย
อาหารมื้อนี้ อร่อยแย่เหมือนเดิมเป๊ะ
พอเห็นหลินหว่านชิวทำหน้าลำบากใจตอนกิน เฉินไป๋ยิ่งงงเข้าไปใหญ่
เกือบจะสงสัยว่าตอนเด็กอุ้มสลับคนไปแล้ว
หลินหว่านชิวทำอาหารอร่อยพอๆ กับแม่เขา แล้วทำไมฝีมือทำอาหารของตัวเอง ถึงได้สูสีกับป้าหลิวไปได้นะ...
ยามเย็น แสงสนธยารวมตัว มองเห็นดวงอาทิตย์บนขอบฟ้าเหลือแค่ครึ่งดวง
กู้อี้อี๋แอบหนีออกมาอีกแล้วจริงๆ
"เธอกล้าหาญขึ้นนะเนี่ย" เฉินไป๋เปิดประตู พูดพลางยิ้มบางๆ
ช่วงนี้คุณหนูใหญ่ความถี่ในการโดดเรียนพุ่งสูงขึ้นเป็นเส้นตรง
กู้อี้อี๋เอามือทั้งสองข้างไปไว้ด้านหลัง ฉีกยิ้มบางๆ ที่อบอุ่นหัวใจมาก
"ก็เพราะเธอนี่แหละ"
"จะว่าเป็นเพราะฉันพาเสียคนอีกแล้วเหรอ?"
คุณหนูใหญ่กลั้นยิ้มแล้วถอนหายใจ
คำหวานพูดให้คนโง่ฟัง
เฉินไป๋กลับไปนั่งลงบนโซฟาตามเดิม หลินหว่านชิวถือหนังสือ"ชายชรากับทะเล"ของเย่าเย่ามาอ่าน หน้าตาเฉยเหมือนปกติ แต่ตอนนี้สายตากลับเหม่อลอยผิดปกติ
กู้อี้อี๋แปลกใจ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอ ดวงตากลมโตเหมือนองุ่นกะพริบๆ ถามด้วยความอยากรู้:"ชิวชิว เป็นอะไรไป?"
เ-เป็นอะไรไปถึงได้ดูเหมือนถูกทำให้พังยับเยินขนาดนี้?!
หลินหว่านชิวสายตาเหม่อลอยพลิกหนังสือไปอีกหน้าหนึ่ง:"ตอนบ่าย กินข้าวที่เฉินไป๋ทำ"
กู้อี้อี๋สีหน้าเข้าใจทันที
อย่างนี้นี่เองที่เป็นแบบนี้
ข้าวที่เฉินไป๋ทำคือหมาก็ไม่กินในความหมายตามตัวอักษรจริงๆ หมาแมวจรจัดขนาดอดอยาก ยังยอมหิวดีกว่ากิน
หลินหว่านชิวมองเฉินไป๋อีกครั้ง
"ตอนแรกฉันจะบ้วนทิ้ง แต่เขาดันให้ฉันกลืนลงไป"
"หา? โอ้โอ้..." คุณหนูใหญ่ตกใจ พอดีตอนนั้นเหม่อไปนิดเดียว เกือบจะเข้าใจผิดไปไกล
หลินหว่านชิวพูดต่อ:"ต่อไปนี้ห้ามไอ้บ้าเนี่ยเข้าครัวอีกเด็ดขาด"
กู้อี้อี๋พยักหน้าเห็นด้วย เอามือทั้งสองข้างตบไหล่เฉินไป๋ แล้วพูดยืดยาวจริงจัง: