ในขณะเดียวกัน ที่สวนสาธารณะ
ในสวนสาธารณะใกล้ๆ มีแผงลอยมากมาย เป้าลูกโป่งยิงปืนเป่า โยนห่วง... แล้วก็มีแมงกะพรุนกับปลาทองตัวเล็กๆ ใส่ไว้ในลูกบอลกลมๆ
ทุกตัวว่ายไปมาในลูกบอลเล็กๆ ยังมีชีวิตอยู่
เย่าเย่ามองนิ่งอยู่เป็นเวลานาน ดวงตาที่ใสปิ๋วเปล่งประกาย แต่เมื่อรู้สึกตัวได้ ก็รีบซ่อนความอยากได้นั้นไว้ในแววตา
เจียงซิงหลานพูดขึ้นมาโดยไม่บอกกล่าว: "อยากเล่นอะไรก็เล่นได้หมด บ้านเรามีเงินพอใช้"
เธอเหนื่อยแทบตายมาทุกวัน เงินรักษาโรคยังไม่พอ แต่เงินที่ทำให้คุณน้องสาวมีความสุขในช่วงหกเดือนสุดท้ายของชีวิตเธอนั้นมีพอ
เงินพวกนี้ใช้จ่ายได้หมด ยังไงตัวเองก็เอาไปไม่ได้อยู่ดี
พอคิดแบบนี้ ในใจของเด็กสาวก็รู้สึกโล่งๆ ขึ้นมา ตั้งแต่พ่อแม่จากไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ต้องประหยัดอดออม
"ช่างเถอะ ไม่สนุกหรอก" เย่าเย่าส่ายหัวไปมา
"ลองดูสิถึงจะรู้ว่าสนุกหรือเปล่า"
"ไม่เอา เบื่อ"
"...ก็ได้"
สองพี่น้องตระเวนดูของแบบนี้มาหลายปี เหมือนเดินห้าง เดินดูอย่างเดียวแต่ไม่เคยซื้อ ทั้งคู่ชอบเดินห้าง เพราะข้างในหน้าร้อนก็เย็น หน้าหนาวก็อุ่น สบายกว่าอยู่บ้าน
เดินมาถึงม้านั่งตัวหนึ่งแล้วนั่งลง เย่าเย่าแกว่งขาสองข้างไปมาอย่างแผ่วเบา เจียงซิงหลานหยิบโทรศัพท์ออกมาโดยไม่รู้ตัว ก้มลงมอง
ไม่มีข้อความใหม่เลย
เย่าเย่าทำปากยู่ด้วยความเบื่อหน่าย พี่สาวเพิ่งติดนิสัยนี้ขึ้นมาไม่นาน ถึงโทรศัพท์จะไม่ดังก็ยังหยิบออกมามองเป็นระยะๆ
เหมือนกลัวว่าโทรศัพท์จะลืมบอกเตือนยังไงไม่รู้
เจียงซิงหลานเก็บโทรศัพท์ขึ้น มองขึ้นไปบนฟ้า
เย่าเย่าเลื่อนเข้าไปใกล้ เม้มปากแล้วพูดว่า "พี่คะ ดูเหมือนพี่จะไม่ค่อยมีความสุขนะ"
เธออึ้งไปเล็กน้อย "ไม่มีหนิ"
เย่าเย่ามองเธอ ไม่พูดอะไร
พี่สาวซื่อจนเอาตาย ตั้งแต่เด็กมาไม่เคยหลอกเธอได้เลยสักครั้ง
ผ่านไปสักพัก เย่าเย่าถามเสียงเบา "พี่กำลังคิดถึงพี่ชายอยู่หรือเปล่า?"
เจียงซิงหลานชะงักไป ยกสายตาหลบโดยไม่รู้ตัว
"ไม่มี"
"แต่พี่ดูเศร้ามากเลย พี่ขา หนูฉลาดนะ พี่ไม่เคยหลอกหนูได้เลย"