เพราะเป็นวิทยาเขตเก่า ตลาดสดจึงอยู่ไม่ไกลนัก เดินไปก็แค่สิบนาทีเศษ ๆ
กู้อี้อี๋ทนกลิ่นคาวปลาไม่ได้ ต้องปิดจมูกเดินผ่านแผงขายปลา เกือบเหยียบเศษผักเน่า ๆ บนพื้นเข้าไปอีก
หันไปมอง เฉินไป๋ยังเดินมาเรื่อยเปื่อยอยู่เลย
"เฉินเสี่ยวไป๋ รีบหน่อยสิ!"
เฉินไป๋พยักหน้า แล้วรีบก้าวตามขึ้นมา
อยู่กับคุณหนูใหญ่ไม่ต้องกลัวบรรยากาศเงียบเหงา เพราะคนนี้พูดไม่เคยหยุด
คุณหนูใหญ่ยังมีข้อดีอีกอย่าง คือเลือกจะพูดเฉพาะตอนที่อีกฝ่ายอยากฟัง
เพราะงั้นอยู่ด้วยกันมาหลายปี เขาไม่เคยรู้สึกว่าคุณหนูใหญ่จุกจิกเลย กลับรู้สึกอุ่นใจต่างหาก
ตอนอยู่กับชิวชิวแล้วทั้งคู่เงียบก็อุ่นใจเหมือนกัน จะเรียกว่ายังไงดีล่ะ... ความรู้สึกสองแบบ
"ปลามีอะไรน่าดูล่ะ?" คุณหนูใหญ่กระพริบตา ถามอย่างสงสัย
"ไม่มีอะไรน่าดูหรอก" เฉินไป๋อดหันไปมองอีกทีไม่ได้ "ผมแค่กำลังคิดว่า ถ้าได้มาหาปลาที่นี่ มันจะฟินขนาดไหน"
"..."
ไอ้ไม้ท่อนนี้ทำให้เหล่าผู้บริหารโรงเรียนพูดไม่ออกได้ทั้งชุด แต่พอมันเด็ก ๆ ขึ้นมา เธอก็อยากไปเรียนจิตวิทยาเด็กทุกที
ไม่ได้เบื่อหน่ายอะไรนะ
ออกจะ...น่ารักด้วยซ้ำ
นิดหน่อย
"อยากตกปลาก็ไปสิ วิชาเอกเราก็ดูจะไม่ค่อยเยอะนี่นา" กู้อี้อี๋พูดเสียงเบา
"ช่างเถอะ เดี๋ยวว่าง ๆ ค่อยว่ากัน" เฉินไป๋ส่ายหน้า
คุณหนูใหญ่ถอนหายใจเบา ๆ อยู่คนเดียว จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบพูดขึ้นว่า
"เฉินเสี่ยวไป๋ ฉันอยากไปดูดอกไม้ไฟ!"
เฉินไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
เรื่องนี้ ก็อยู่ในใบรับรองหนี้ด้วย ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ