เวลาสี่ทุ่มห้าสิบสี่นาที
ในห้องนอนมืดสนิท
เฉินไป๋อาบน้ำเสร็จ นอนแผ่หราอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ มือหนึ่งถือดาวกระดาษที่หลินหว่านชิวพับให้ เขาจ้องมันนิ่งๆ ราวกับหลุดไปอีกภพ
รู้สึกว่าการได้เกิดใหม่ครั้งนี้คือมาใช้หนี้
ต้องชดใช้ให้แม่ ต้องชดใช้ให้หลินหว่านชิว ต้องตอบแทนบุญคุณของกู้อี้อี๋...
แต่เขาก็เต็มใจ
เพราะพอคิดย้อนกลับไป ชาตก่อนสูญเสียอะไรไปมากมายเหลือเกิน ความเสียดายนับเท่าไรก็ไม่ถ้วน...
มือของเฉินไป๋ที่ถือดาวกระดาษกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับอยากจะไขว่คว้าอะไรสักอย่าง แต่กลับรู้สึกว่าไม่ได้จับอะไรเลย
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร"
"กว่าจะได้โอกาสเริ่มต้นใหม่ก็แทบแย่"
"ชาติใหม่นี้... ฉันจะไม่ให้มีความเสียดายแม้แต่นิดเดียว"
ทันทีที่พูดจบ โทรศัพท์ข้างกายก็สั่นขึ้นมากะทันหัน
หลี่ฉีเฟิง: ไป๋จื่อไป๋จื่อ สุขสันต์วันเกิด พ่อเพื่อนคนนี้เผลอหลับยาวไปหน่อย...
เฉินไป๋: ขอบใจลูกชายสุดที่รัก แต่แกตื่นมาทำไมเอาเวลานี้?
หลี่ฉีเฟิง: เอ่อ! อย่าเพิ่งพูดเลย วันนี้อารมณ์ไม่ดี
เฉินไป๋: เล่ามาให้พ่อขำหน่อยสิ
หลี่ฉีเฟิง: ฉันว่าเธอป่วยแล้ว ปกตินี่จิตใจฉันมีปัญหา
เฉินไป๋: ทำไมพูดงั้น?
หลี่ฉีเฟิง: ฉันเริ่มอยากให้มีคนรักฉันซะงั้น
เฉินไป๋คิดในใจว่าเออจริง ไม่เบาเลย แต่ก็ยังพิมพ์ตอบไปว่า
"พ่อรักแกอยู่นะไอ้ลูกชาย"
หลี่ฉีเฟิง: ไปให้พ้น จริงๆ นะไป๋จื่อ รอฉันเข้ามหาวิทยาลัยเมื่อไหร่ ต้องมีแฟนสักคนให้ได้
เฉินไป๋: อย่าถือคติแบบนั้นเด็ดขาด แกจะตายยับเอา
กลั้นความรู้สึกอยากอาเจียนแบบ PTSD เอาไว้ เขาพิมพ์ต่อ:
"ผู้หญิงบางคนความคิดลึกซึ้ง ตอนยังไม่คบก็หวานชื่น พอคบกันแล้ว เธอจะแอบกินเวลาส่วนใหญ่ของแกไปอย่างเงียบๆ ค่อยๆ ตัดแกออกจากสังคม ทำให้แกกับเพื่อนๆ ห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนโลกของแกเหลือแค่เธอคนเดียว"