หลังจากกินข้าวเสร็จ เฉินไป๋นอนอยู่บนโซฟา กอดโน้ตบุ๊กเครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อมา คิดถึงแผนการในอนาคต
เพิ่งจัดการเรื่องที่ค้างอยู่เสร็จ เกมสตาร์คราฟต์ที่โหลดไว้ก่อนหน้านี้ก็ดาวน์โหลดเสร็จพอดี
เขาขี้เกียจหาเมาส์ เลยทำตามพระเอกนิยายเว็บที่ไหนสักแห่ง ใช้จุดแดงเล็กๆ บนคีย์บอร์ดโน้ตบุ๊คแทน
แล้วก็โดนถล่มจนพ่ายแพ้ไปหนึ่งเกม
อีกฝ่ายถึงกับพิมพ์แซวว่า “โง่ขนาดนี้เหรอ? สมัยนี้คนพิการก็เล่นเน็ตได้แล้วเหรอ?”
การแซวระดับนี้สำหรับเฉินไป๋เหมือนการงอแงไปมา แต่เขาก็ยังโมโหการเล่นของตัวเองเมื่อกี้จนตบโซฟา
“เจ้าแก่กังนันหลอกฉันอีกแล้ว จุดแดงเล็กๆ ไม่มีทางเล่นสตาร์คราฟต์ได้!”
เฉินเสี่ยวเฮย: อย่าหนีสิ ฉันจะไปเสียบเมาส์แล้วมาถล่มแกใหม่
โอลีเวร่า: หาข้ออ้างเก่งจังเลย? ทำไมไม่บอกว่าไม่ได้เปิดจอละ?
เฉินไป๋กำลังจะแก้แค้น ทันใดนั้นก็พบว่าหลินหว่านชิวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
หญิงสาวพูดเสียงเบา: “คุณป้าบอกว่า เธอควรไปเรียนได้แล้ว”
เฉินไป๋ตะลึง
“เรียนอะไร?”
“ทุกวิชา” หลินหว่านชิวพูดเสียงเรียบเฉย “คุณป้าให้ฉันก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่กี่วันนี้ พาเธอทบทวนอีกรอบ”
“ทำไมฉันไม่รู้เรื่อง?!” เฉินไป๋ไม่ยอม “วันนี้วันเกิดฉัน จะให้ฉันเรียนมันไม่เห็นจะมนุษย์มนาเลย!”
“……”
เห็นหญิงสาวพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เฉินไป๋รีบรุกต่อ:
“เธอจะทนได้เหรอ?”
หลินหว่านชิวรู้ว่าตัวเองทนไม่ไหวกับวิธีแบบนี้ เลยไม่ยอมตอบคำถามนั้น เพียงแค่ส่งสายตาไปทางเสิ่นเมิ่งถิงที่กำลังเช็ดโต๊ะอาหาร
แล้วเฉินไป๋ก็ได้ยินเสียงของแม่ที่ไร้ความรู้สึกใดๆ:
“ถ้ามันไม่เชื่อฟัง เธอก็ช่วยฉันตีมันได้เลย”
จริงๆ แล้วหลังจากเห็นคู่ต่อสู้ที่กำลังจะเล่นอีกรอบหนีไป เฉินไป๋ก็ไม่ได้ต่อต้านการเรียนพิเศษเลยแม้แต่น้อย
เพราะว่า……
ใครบ้างล่ะที่ไม่เคยฝันว่ามีสาวสวยมาเป็นครูสอนพิเศษให้?
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสาวคนนั้นเคยสัญญาไว้ด้วยว่าถ้าเธอสอบได้ดี จะให้รางวัล
คิดแบบนี้แล้ว ทำไมรู้สึกเหมือนเขากินแล้วยังแถมเอาอีกเลยล่ะ……
……
ก่อนเดินเข้าไปในห้องของเฉินไป๋ หลินหว่านชิวก็ยังรู้สึกกระวนกระวายอยู่เล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไป