เช้าวันที่ 7 อากาศแจ่มใสเป็นพิเศษ
เฉินไป๋กินข้าวเสร็จแต่เช้า เตรียมตัวไปรอหน้าประตูสนามสอบก่อนเวลาที่กำหนด
หลี่ฉีเฟิงและจวงเฉินสอบสนามเดียวกับเขา เลยไปด้วยกันเป็นเพื่อน
ระหว่างทาง จวงเฉินยังถือหนังสือ "บทกวีโบราณที่ต้องท่องในมัธยมปลาย" ท่องอยู่ตลอดทาง
"ทางสู่เสฉวนยากเย็น ยากกว่าขึ้นฟ้า! ฉานฉงกับหยูฝู เปิดประเทศแต่แรกเริ่มช่างมืดมนอย่างไร!"
"แกโม้ใหญ่พอแล้วหรือยัง?"
เฉินไป๋ฟังเสียงประกอบมาตลอดทาง ทนไม่ไหวจริงๆ เอ่ยแซวว่า "บ้าจริง ตั้งแต่ ม. 4 รู้จักกันมา ฉันได้ยินแกท่องหนังสือเป็นครั้งแรก!"
หลี่ฉีเฟิงหัวเราะคิกๆ ข้างๆ
จวงเฉินไม่พอใจ: "ครูประจำชั้นเคยพูดไว้นี่นา ก่อนสอบค่อยลับปืน ก็ยังสว่างกว่าไม่ลับ"
แต่แกจะท่องวนๆ แค่บท 'ทางสู่เสฉวนยาก' บทเดียวได้ไงวะ? ฟังไปฟังมาจนฉันจำได้หมดแล้ว
"แกยังไม่ได้ท่องมาก่อนเหรอ?"
เพื่อนเอ๊ย ฉันเวลาน้อย งานหนัก จะให้ท่องหมดได้ยังไง ฉันเลือกทิ้งคะแนนส่วนนี้
เฉินไป๋พูดด้วยท่าทางหยิ่งๆ คิดในใจว่าถ้าข้อสอบออกบทนี้จริงๆ คงต้องขอบใจแกให้มากๆ
สองคนคุยกันไปจนถึงหน้าประตูโรงเรียน เห็นอาสาสมัครหลายคนยืนอยู่ข้างทาง คอยแจกน้ำแร่ให้ผู้เข้าสอบที่เดินผ่าน เฉินไป๋ยื่นมือไปรับ พลางเหลือบเห็นหลินหว่านชิวยืนอยู่ที่ประตูพอดี
หลินหว่านชิวดูเหมือนจะมองเห็นเขาจากฝูงชนได้ในชั่วพริบตา สบตาเขาค้างอยู่สองวินาที ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น
เฉินไป๋พูดคำว่า"สู้ๆ"ให้สองคนฟัง แล้วตรงเดินไปหาเธอ
"แม่ฉันบอกให้แกมาบ้านฉันกินข้าวช่วงนี้ แล้วแกไม่มาได้ไง"