คุณหนูใหญ่เป็นคนสดใสเหมือนพระอาทิตย์ดวงน้อย ประกอบกับการได้อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ชาตก่อน เฉินไป๋รู้สึกว่าตัวเองเข้าใจพี่อี้อี๋เป็นอย่างดี
เขาเพิ่งจะได้เห็นเป็นครั้งแรก ที่คุณหนูใหญ่ผู้ใจดีขนาดนี้จะโกรธ
ยิ่งเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นคุณหนูใหญ่ลงมือทำร้ายใคร
"แกกล้าลองไปสืบดูสิว่าฉันเป็นใคร!" เถียนซื่อเหวินจ้องไปทางกู้อี้อี๋
คุณหนูใหญ่เอ่ยเสียงเบา "แกสืบยังไงก็ไม่มีทางเจอฉันหรอก"
เถียนซื่อเหวินชะงักไปครู่หนึ่ง
กลุ่มผู้บริหารเกรงว่าเรื่องจะบานปลายจนควบคุมไม่ได้ รีบเข้ามาขวางระหว่างทั้งสอง คนหนึ่งซึ่งอายุยังน้อยทุบโต๊ะแล้วชี้ไปทางกู้อี้อี๋
"แกคิดว่านี่เป็นที่ไหนกัน!"
กู้อี้อี๋ไม่สนใจ เดินกลับมาอย่างใจเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หางม้ายาวสูงปลิวไสวไปมาตามจังหวะก้าว สีหน้าเรียบนิ่ง ในแววตามีความมั่นใจที่มองทุกอย่างราวกับไม่มีอะไรอยู่ในสายตา บุคลิกของคุณหนูใหญ่โดยแท้
เฉินไป๋ดูแล้วรู้สึกสบายใจ
พี่อี้อี๋เท่จัง
"มื...มือชาไปหน่อย..." กู้อี้อี๋ขยับเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบเบา ๆ
เฉินไป๋: "..."
แค่พูดก็เสียฟอร์มทันที
คุณหนูใหญ่ยังคงภูมิใจ พยุงหลินหว่านชิวนั่งลงอย่างดี แล้วยิ้มหวานมองสบตากับเธอ
สีหน้าแบบนั้นเขียนไว้ชัดเจนว่า 'ช่วยเธอเอาคืนแล้วนะ'
หลินหว่านชิวโตมาตั้งขนาดนี้ เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่นอกจากเฉินไป๋แล้วยังมีคนดูแลเธอแบบนี้ แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกงงไปชั่วขณะ
เฉินไป๋มองฝ่ามือตัวเอง ถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันไปถามคุณหนูใหญ่
"หายโกรธแล้ว?"
"หายแล้วสิ"
"ช่วยชิวชิวเรียกร้องความยุติธรรม?"
"ก็ควรทำอยู่แล้ว!"
เฉินไป๋พยักหน้า น้ำเสียงราบเรียบถาม "แล้วถ้าแม่แกรู้จะทำยังไงล่ะ?"
คุณหนูใหญ่ชะงักทันที จ้องเขามึน ๆ
"อือ...เฉินเสี่ยวไป๋ ทำไงดี..."
"โมโหเกินไป ทำอะไรไม่ทันคิด..."
เฉินไป๋ได้แต่อารมณ์ทั้งขำทั้งหมั่นไส้ "ตอนนี้รู้แล้วว่าต้องเสียใจ?"
คุณหนูใหญ่กัดริมฝีปาก ก้มหน้าอย่างน้อยใจ "รู้แล้ว...แต่ฉันไม่เสียใจหรอกนะ!"
"มีมาดดี" เฉินไป๋ทำเสียงเซอะสองครั้ง
"แต่จะทำยังไงล่ะเฉินเสี่ยวไป๋..."
เฉินไป๋ถูกทำให้มุมปากยกยิ้ม "จะทำยังไงได้ล่ะ ฝากฉันไง"