ครั้งนี้ กลับเป็นอาจารย์เฉินที่อยู่ดูตลอดทั้งเรื่องที่ตกใจก่อน "ไปเรียกนักข่าวพวกนั้นมาจากไหนมากันมากขนาดนั้น?"
เฉินไป๋อธิบายเสียงเบา "ก็คนที่เลือกเข้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้เพราะความใฝ่ฝัน ปฏิเสธมหาวิทยาลัยชิงหัวกับปักกิ่งมา ได้รับความไม่เป็นธรรมขนาดนี้ เรื่องมันก็ต้องระเบิดดังแน่นอน"
"แล้วอีกอย่าง นี่คือเด็กที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง แต่มุ่งมั่นเรียนจนสอบเข้ามาได้นะ"
ช่วงนี้สังคมกำลังให้ความสำคัญกับเรื่องแบบนี้พอดี... เรื่องนี้ถือว่าไปโดนกระแสคลื่นลูกใหญ่เข้าอย่างจัง
อย่าไปสนใจว่าตระกูลหลินหว่านชิวจะมีเงินมากแค่ไหนเลย
แค่ถามว่านางเคยเป็นเด็กที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพังตอนเด็กหรือเปล่า ก็พอแล้ว!
มีผู้อำนวยการคนหนึ่งมองไปที่หลินหว่านชิว "เมื่อก่อนเธอเป็นเด็กที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพังหรือเปล่า?"
"อือ" หลินหว่านชิวพยักหน้าเบา ๆ
เฉินไป๋เสริม "นางโตมากับผมตั้งแต่เด็ก จะไม่ให้เป็นได้ยังไงล่ะ"
หญิงสาวเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง "ไอ้เวร..."
"ชิวชิวเธอไม่รู้จักบุญคุณเลยนะ ตอนนี้ฉันกำลังปกป้องเธออยู่ตลอดเลยนะเนี่ย"
"ถ้างั้นนายก็เป็นไอ้เวรที่ปกป้องฉันอยู่ยังงั้นแหละ" หญิงสาวเบือนหน้าหนี เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ไม่มีใครพูดอะไรอีกแล้ว ผู้บริหารโรงเรียนหลายคนนั่งคิดเงียบ ๆ พลางเงยหน้ามองชายหนุ่มหน้าตาเกเรคนนั้นเป็นระยะ
คนนี้อายุยังน้อย... แต่มองยังไงก็เป็นคนที่กัดไม่ปล่อย
ถ้าปกป้องเด็กเส้นไว้ได้ ก็แค่เสียหน้าเล็กน้อย ได้ชื่อว่าเป็นคนทำงานไม่เข้าหูเข้าตาในวงการ
แต่ถ้าปล่อยให้เรื่องบานปลายแบบนี้ ปล่อยให้กระแสสังคมจริง ๆ มันเกิดขึ้น พวกเขาจะเสียมากกว่าหน้าแน่นอน
"แต่เธอก็ไม่ควรเรียกนักข่าวมาด้วยเลยนะ... มหาวิทยาลัยจะเสียหน้าตาไป" ผู้อำนวยการคนหนึ่งเอ่ยเสียงเบา
"เสียหน้าตรงไหน?" เฉินไป๋ย้อนถาม "ทำไมไม่ให้พวกเขาได้เห็นล่ะ ว่ามหาวิทยาลัยหยูหางไม่เคยประนีประนอมกับพฤติกรรมแบบนี้?"