มือสัมผัสได้ถึงเส้นผมอันนุ่มสลวยของหญิงสาว เฉินไป๋นิ่งไปครู่หนึ่ง คิดในใจว่าชิวชิวผมดีจริงๆ ร่างของหลินหว่านชิวสั่นเล็กน้อย ค่อยๆ เบือนสายตาหนี
ฉือกั๋วที่เห็นภาพนี้แทบจะหน้ามืด
เมื่อทำตามขั้นตอนเสร็จ หมอหญิงก็ลุกขึ้นเดินไปหาหลินหว่านชิว มองเธออย่างละเอียด
เด็กสาวคนนี้หน้าน่ารักจริงๆ เธอเองก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้
หมอหญิงถามเสียงเบา “กลัวเจ็บไหม?”
หลินหว่านชิวเบือนหน้าไม่กล้ามอง พูดเรียบๆ “กลัว”
หมอหญิงถอนหายใจ “อดทนหน่อยนะ”
เฉินไป๋ “…”
แล้วถามไปทำไมล่ะ?
ความทนทานต่อความเจ็บปวดของแต่ละคนนั้นต่างกันแต่กำเนิด หมอหญิงมองออกในทันทีว่าหลินหว่านชิวเป็นคนที่ร่างกายอ่อนไหว ทนความเจ็บปวดไม่ค่อยไหว จึงเตือนอีกครั้ง
“ถ้ารู้สึกว่าควบคุมตัวเองไม่ไหว ก็กัดปกเสื้อไว้ ห้ามกัดลิ้นเด็ดขาด”
เฉินไป๋คิดอยู่นิดหน่อย ก็ยื่นมือไปข้างหน้าหลินหว่านชิว
“อยากจับไว้ไหม?” เขาพยายามยิ้มออกมา “ครั้งนี้ลดราคาให้ แค่ให้ฉันจับห้าวินาทีก็พอ”
หลินหว่านชิวมองเขาอย่างเย็นชา เบือนหน้าหนี แต่ก็ยังยื่นมือออกมาจับเบาๆ
ครู่ต่อมา นิ้วของเฉินไป๋ค่อยๆ สอดเข้าไประหว่างนิ้วเรียวของหญิงสาว ตอนแรกหลินหว่านชิวยังกางนิ้วแน่น แต่หลังจากนั้นก็ค่อยๆ ยอมแพ้ ปล่อยให้เขาสอดเข้ามา
อีกครั้ง ที่สิบนิ้วประสานกัน
“หนูน้อย อดทนหน่อยนะ” หมอหญิงเตือนอีกครั้ง
…
เฉินไป๋รู้สึกมาตลอดตั้งแต่เด็กว่า หลินหว่านชิวเวลาร้องไห้แล้วดูสวยงาม
เพราะหลินหว่านชิวร้องไห้หนักแค่ไหนก็ไม่ส่งเสียง ไม่เหมือนเด็กคนอื่นๆ ที่อ้าปากร้องไห้ เธอแค่สีหน้านิ่งเฉย ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ