คุณหนูใหญ่พูดมาถึงขนาดนี้ เฉินไป๋ก็ไม่มีอะไรจะพูดต่ออีกแล้ว
ถ้ายังลังเลอยู่อีก ก็ดูเหมือนเขาเฉินเสี่ยวไป๋จะใจไม่ดี กลัวไม่กล้าให้ชิวชิวกับพี่อี้อี๋ได้เจอกัน
ถึงจะคิดแบบนั้น เขาก็ยังมองดวงตาที่สดใสและงดงามของหญิงสาว แล้วพูดอย่างจริงจังว่า
"ผมกับเธอดีกันแค่ครั้งนี้ก็ไม่เท่าไหร่ วันนี้ผมตั้งใจว่างมาเพื่อชดเชยให้เธอโดยเฉพาะนะ..."
คุณหนูใหญ่หลบสายตาไปทางอื่น "เอ๊ย เรียกอะไรกันนักหนา"
"เอาล่ะ" เฉินไป๋คิดอยู่นิดหน่อยแล้วพูดต่อ "งั้นใบรับรองหนี้ยังอยู่ที่เธอนั่นแหละ คราวหน้าเธออยากใช้ก็ใช้ได้"
หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง มุมตางอลงเล็กน้อย "โอเค"
ก่อนออกจากห้อง เฉินไป๋ก็ไม่ลืมที่จะบอกลาฉีเฟิงที่กำลังเดินไปไหนไม่รู้
เฉินไป๋: เฟิงจื่อ ไปทำมาหากินที่ไหน?
หลี่ฉีเฟิง: อยู่ห้องสมุดโรงเรียนแก ไอ้เว้ย โอ่อ่ากว่าโรงเรียนฉันอีก
ไอ้หมอนี่กินข้าวเสร็จกลับมาจริง ๆ สักพัก เห็นคุณหนูใหญ่นอนหลับอยู่ตรงนี้ ก็รู้จักกาลเทศะพอ เดินจากไปเอง
เฉินไป๋: กลางคืนฉันต้องไปอีกที่ นัดกินข้าวใหม่วันหลังนะ
หลี่ฉีเฟิง: จะไปเดตกับสาวก็ว่าไปตรง ๆ เถอะ พูดเพราะแบบนี้ทำไม
หลี่ฉีเฟิง: วันนี้ไปกับใครวะ
เฉินไป๋: พูดงี้ได้ไง เพื่อนกินข้าวเดินห้างด้วยกันเรียกเดตได้ด้วยเหรอ?
หลี่ฉีเฟิง: เอาเถอะๆ มากระจายความอยากรู้อยากเห็นของฉันก่อน วันนี้ไปกับใคร?
หัวหน้าห้องหรือคุณหนูใหญ่?
เฉินไป๋: ไปกันทั้งสองคน
อีกฝ่ายเงียบไปพักใหญ่
หลี่ฉีเฟิง: ...6
หลี่ฉีเฟิง: แกแม่งโคตรสมควรตายเลยเฉินไป๋ ใครให้แกใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยหรูขนาดนี้วะ?!
ในห้องสมุด หลี่ฉีเฟิงยิ่งคิดยิ่งโมโห ตัดสินใจว่าจะปล่อยให้ตัวเองทุกข์ใจคนเดียวไม่ได้ ต้องเอาความเรื่องนี้ไปเล่าให้ผู้ชายทุกคนในกลุ่มเพื่อนสมัยมัธยมฟัง