ครูฝึกดูเป็นคนซื่อๆ คนหนึ่ง พอได้ยินก็ยื่นหน้าเข้ามากระซิบเบาๆ ว่า "เผื่อว่านายหนุ่มคิดจะเอาให้ครบทุกคนล่ะ?"
"คุณครูฝึกอย่าพูดแบบนั้นสิครับ!"
......
ครูฝึกของห้องหลินหว่านชิวเป็นคนที่พูดง่ายที่สุดเท่าที่เฉินไป๋เคยเจอมา ขอลาได้อย่างง่ายดายมาก
สามคนเดินเคียงกันอยู่ในมหาวิทยาลัย ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว เงยหน้ามองเห็นฝูงแมลงตัวเล็กๆ บินวนเวียนอยู่รอบโคมไฟถนน โคมไฟแต่ละดวงสาดแสงสีขาวนวลลงมาบนใบหน้าอันงดงามของเด็กสาวสองคน
เด็กสาวสองคนยืนชิดกันมาก เฉินไป๋ถูกแยกให้อยู่ด้านนอกเพียงลำพัง
เห็นทั้งคู่คุยกันอย่างสนุกสนาน เฉินไป๋อดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟัง
"เขาหน้าด้านจริงๆ นะ" กู้อี้อี๋พูดเสียงเบา
หลินหว่านชิวพยักหน้าเบาๆ เห็นด้วยอย่างยิ่ง
เฉินไป๋: "......"
อย่างแรกเลย ตัดความเป็นไปได้ที่พูดถึงเขาออกไปก่อน
"เดี๋ยวไปกินข้าวที่ไหนกัน?" การนินทาคนอื่นลับหลังเป็นเรื่องไม่สุภาพ ดังนั้นเฉินไป๋จึงตัดสินใจขัดจังหวะบทสนทนานี้
"อื้ม..." คุณหนูใหญ่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไปอินไถ่กันเถอะ เผื่อจะได้เดินเล่นช้อปปิ้งด้วย"
รูม่านตาของเฉินไป๋เริ่มเลือนลาง
ไม่มีอะไรเหนื่อยเท่าการเดินช้อปปิ้งกับผู้หญิงอีกแล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือ สองคนนี้ต่างก็มีเงินไม่ใช่เล่น แน่นอนว่าเดินไปก็ซื้อไป ขาและแขนของเขาไม่มีทางรอดพ้น
ยังคงต้องรอชิวชิวกลับขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หอพัก
ที่หน้าประตูหอพักมีกระเบื้องหินก้อนเล็กๆ รูปทรงคลื่นถูกงัดออกมาหนึ่งก้อน คุณหนูใหญ่ใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบอยู่บนนั้น เขย่งปลายเท้า ยืดแขนทั้งสองข้างออก แล้วแกว่งไปมา
เฉินไป๋ถอนหายใจ "ระวังข้อเท้าพลิกนะ"
ของแบบนี้กับขอบถนนเป็นเหมือนกับดักจับกู้อี้อี๋โดยแท้ ไม่ว่าจะเป็นชาตก่อนหรือชาตินี้ คุณหนูใหญ่เห็นของพวกนี้แล้วก็เหมือนแมวเห็นจุดแดงๆ ดึงยังไงก็ไม่หยุด
"เธอก็คอยมองฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ" กู้อี้อี๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
"ต้องคิดค่าจ้าง" เฉินไป๋ยื่นมือไปทางเธอ
คุณหนูใหญ่นิ่งไปครู่หนึ่ง นึกถึงสิ่งที่ทั้งคู่ทำในห้องเรียนตอนบ่าย จึงรีบหันหน้าหนี พูดเบาๆ ว่า "ไอ้บ้า..."
เฉินไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฉันพูดว่าเก็บเงิน เธอคิดไปไหนไกลขนาดนั้นล่ะ?"