กู้อี้อี๋ยิ้มอย่างเกียจคร้าน "เสียงคุณพิมพ์คีย์บอร์ดนี่ฟังเพราะดีนะ"
"รอฉันเปลี่ยนมาใช้สวิตช์สีน้ำเงินก่อนเถอะ คุณจะไม่พูดแบบนี้อีก"
เฉินไป๋หันข้างไป มองคุณหนูใหญ่ที่หนุนแขนข้างหนึ่งนอนอยู่ ภายใต้แสงอาทิตย์ เธอเกียจคร้านราวกับแมวกำลังอาบแดด
พิมพ์ไปได้ครึ่งทาง เฉินไป๋เหลือบเห็นนิ้วตัวเองก็อดถามไม่ได้ว่า "ตอนนี้คุณฝึกตั้งนานขนาดนี้ทุกวัน นิ้วไม่เจ็บเหรอ"
"ก็โอเคนะ"
"...พูดถึงเรื่องนี้ นิ้วยาวถึงจะเล่นเปียโนได้ใช่ไหม"
"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก แค่พอดีก็พอ" คุณหนูใหญ่ยิ้มเบาๆ "รูปมือสวยสำคัญกว่า แล้วก็หน้าตาดีด้วยแหละ ทุกคนพูดว่านี่คือศิลปะ แต่จริงๆ แล้วมันต้องดูหน้าตากันทั้งนั้น หน้าตาดีแฟนคลับถึงจะเยอะ..."
"มือฉันเหมาะไหม" เฉินไป๋ถามคำถามที่ชาติก่อนไม่เคยถาม เพราะตอนนั้นรีบเร่งเดินหน้าเกินกว่าจะสนใจเรื่องพวกนี้
"ขอฉันดูหน่อยสิ!" คุณหนูใหญ่ลุกขึ้นนั่ง เหมือนความง่วงหายไปหมด ในทันใดก็สดใสขึ้นมาทันที
เฉินไป๋ยื่นฝ่ามือไปทางเธอ ลอยอยู่กลางอากาศ
หญิงสาวกะพริบตา ใช้มือจับคางมองซ้ายมองขวา แล้วให้คำแนะนำอย่างมืออาชีพมาก "พูดตามตรงนะ มือนายนิ้วเป็นปล้องชัดเจน เอาชนะใจสาวๆ ได้หลายคนเลยแหละ"
เฉินไป๋นึกถึงหลินหว่านชิวที่เป็นคนคลั่งไคล้มือคน เวลาอยู่ด้วยกัน เธอชอบมองมือเขาเป็นระยะๆ
ซึ่งเขาเองก็เป็นคนคลั่งไคล้ขาคน พูดได้ว่าไม่มีใครเสียเปรียบใคร เสมอกัน
"แล้วเหมาะกับเล่นเปียโนไหม" เฉินไป๋ถาม
"เหมาะสิ อยากให้ฉันสอนไหม"
"ได้สิ หนึ่งคาบเรียนสองร้อย"
คุณหนูใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง ไอ้สารเลวนี่จะมาคิดเงินกับเธอได้ยังไงกัน "มองฉันเป็นใคร! ฉันจะเอาเงินแกได้ยังไง!"