เฉินไป๋นิ่งมองสายตาของพี่สาว เห็นถึงความไร้เรี่ยวแรงและความว่างเปล่าที่อยู่ข้างใน
ถ้ามองแค่แววตา ก็เหมือนกำลังส่องกระจก
พี่สาวกับเขาในชาติก่อน ช่างคล้ายกันเหลือเกิน
เจียงซิงหลานจัดการเขาไม่ได้ พูดก็ไม่กล้าพูด จะด่าก็ไม่กล้าด่า ได้แต่ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“พี่เห็นในห้องสมุดหรือเปล่า”
“ใช่”
“ฉันถึงได้บอกว่าไม่อยากให้เธอเข้าใกล้ฉันมากเกินไป มันส่งผลกระทบกับเธอจริงๆ”
เจียงซิงหลานหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมเสียงเบาว่า “ตอนอยู่ในโรงเรียน…”
“ข่าวลือก็แค่ข่าวลือ ยังไงก็ต้องมีวันถูกพิสูจน์” เฉินไป๋พูด
“เฉินไป๋ ฉันอยากบอกเธอมานานแล้ว”
เจียงซิงหลานเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเย็นนั้นจ้องเขาไปมาอย่างเอาจริงเอาจัง
“อย่าเสียแรงกับฉันเลย” ขนตายาวของหญิงสาวทอดลง “ฉัน…ไม่มีอะไรจะตอบแทนเธอได้เลย”
“เรื่องแบบนี้จะไปคิดว่าตอบแทนอะไรได้ยังไง แค่ฉันอยากช่วยเธอเอง จะพูดยังไงดีล่ะ เห็นเรื่องไม่เป็นเรื่องก็ช่วยตามกำลัง จะพูดตรงๆ ก็คือ เรื่องแค่นี้ไม่ได้ทำให้ฉันเสียแรงอะไรเลย ถ้าทำอะไรก็ต้องคิดแต่ผลประโยชน์ ชีวิตมันก็ไม่มีความหมายแล้ว”
เฉินไป๋พับกระดาษห่อลูกอมเป็นนกกระเรียนกระดาษ วางไว้กลางระหว่างคนทั้งสองเบาๆ
“ถ้าฉันให้ดอกไม้เธอสักดอก ฉันก็แค่อยากเห็นเธอมีความสุข ไม่ใช่เพราะอยากได้ของตอบแทน”
พูดใหญ่ๆ ก็คือ คนเราถ้าไม่มีใครช่วยเหลือ ก็อยู่ไม่ได้หรอก
ถ้าเขาไม่มีหลินหว่านชิว ในช่วงวัยรุ่นคงเน่าเปื่อยไปแล้วไม่รู้จะแย่แค่ไหน
กลับกันก็เหมือนกัน ถ้าหลินหว่านชิวตอนเด็กไม่มีเขา เธอจะเป็นยังไง เขาก็ไม่กล้าคิด
อีกอย่างเช่นคุณหนูใหญ่…
“แล้วตอนที่เธอตั้งนาฬิกาปลุกตื่นมาทำอาหารให้ฉัน เธอคิดจะทวงอะไรจากฉันไหมล่ะ” เฉินไป๋พูดต่อ
เจียงซิงหลานก้มหน้า รู้สึกว่าตัวเองพูดเก่งสู้ทั้งน้องสาวและเฉินไป๋ไม่ได้
ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ…
เฉินไป๋ดูเวลา เห็นว่างานเลี้ยงจบลงแล้ว จึงลุกขึ้นพูดว่า “พี่สาวรีบพาเย่าเย่ากลับไปเถอะ ผมยังมีธุระอีกนิดหน่อย”