เฉินไป๋มองตามสายตาของหญิงสาวไป ไม่รู้ว่าหลี่ฉีเฟิงก้มลงบนโต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่ สีหน้าบิดเบี้ยว ดูเหมือนจะทรุดไปได้สักพักแล้ว
เฉินไป๋: “?”
เมื่อกี้ยังไม่ดีอยู่หรือไง?
“เธอเป็นอะไรไป?” เฉินไป๋ถาม
หลี่ฉีเฟิงหน้านิ่วคิ้วขมวด: “ฉันปวดท้องมาก”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นวิ่งออกไปนอกประตู:“ไม่ไหวแล้ว ทนไม่ไหว ฉันต้องไปขอลาเฒ่าซา……”
สองคนมองตากัน บรรยากาศเริ่มเงียบและอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ
“เอ่อ……เชิญนั่งสิ” เฉินไป๋เดินไปนั่งที่ของหลี่ฉีเฟิง แล้วชี้ไปที่เก้าอี้ของตัวเอง
หญิงสาวค่อยๆ นั่งลง โดยรักษาระยะห่างจากเขา:“อยากให้ฉันเล่าอะไรให้ฟัง?”
“ก็เลขสิ”
“สอบเลขเสร็จไปแล้วนะ พรุ่งนี้สอบวิทย์รวมกับอังกฤษ”