เดินมาถึงหน้าโรงเรียน ด้านนอกเต็มไปด้วยผู้ปกครองที่มารอรับลูก ถนนก็ถูกตลอดด้วยรถยนต์แน่นจนแทบขยับไม่ได้
ทั้งสองคนจึงไม่เดินต่อไปอีก หยุดยืนรออยู่สักพัก
เสียงพูดคุยของคนข้างๆ ดังแว่วมา
“กู้อี้อี๋ ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ทำไมถึงย้ายมาเรียนที่นี่ตอนนี้ล่ะ?”
“ทะเลาะกับพ่อแม่ไง” สาวหางม้าพูดยิ้มๆ รอยยิ้มของเธอสดใสและเจิดจ้า ราวกับแสงแดดผสมกับลูกกวาด
เธอพูดต่อ “ปู่ย่าของฉันไม่เคยบ่นฉันเลย ฉันเลยมาอยู่ที่นี่ จะได้ไม่กระทบกับการสอบของฉัน!”
“เฮ้อ แม่ฉันก็ชอบบ่นเหมือนกัน บางทีฉันฟังไม่ตั้งใจก็โดนดุ”
“คราวหน้าเธอดุอีกก็มาบ้านฉันกินข้าวสิ มาบ้านฉันนอนด้วย!”
“ดีจัง”
“ฉันก็จะไปด้วย!”
“มาเลยๆ บ้านฉันมีพ่อครัวทำอาหารอร่อยมาก!”
รอบข้างมีฝนปรอยๆ เย็นชื้น แต่ผู้หญิงคนนั้นชื่อกู้อี้อี๋ กลับทำให้บรรยากาศตรงนั้นสดใสและร่าเริงขึ้นมา