หลินหว่านชิวกลับมานั่งบนบัลลังก์ของหัวหน้าห้องอีกครั้ง เธอเปิดกระดาษข้อสอบคณิตศาสตร์ขึ้นมาใหม่ แต่ครั้งแรกกลับนึกไม่ออกว่าตัวเองทำไปถึงไหนแล้ว
เงยหน้าขึ้น เห็นเฉินไป๋กำลังยิ้มหน้าบานอยู่ตรงนั้น มุมปากแทบจะชี้ขึ้นไปบนฟ้า เธอก็ส่งสายตา "ดุๆ" ใส่อีกฝ่ายหนึ่งที
จริงๆ เธอรู้สึกเขินอยู่แล้ว พอเห็นเฉินไป๋ยิ้มเยาะตัวเองแบบนั้น ยิ่งรู้สึกเขินเข้าไปใหญ่
ยิ้มอะไรยิ้ม! บ้าได้ไง!
ยิ่งคิดก็ยิ่งฉุน หลินหว่านชิวจึงเขียนลงบนกระดาษโน้ตแผ่นนั้นว่า [ยิ้มอีกทีจะตีให้ตาย]
เธอขยำกระดาษเป็นลูกกลมๆ กำลังจะขว้างลงไป...
"หัวหน้าห้อง~ ลงไปคุยกับเขาเลยสิคะ พวกเราแกล้งไม่ได้ยินก็ได้~”
สาวๆ ที่นั่งแถวหน้าต่างแซวกันอย่างขบขัน
เดิมทีทุกคนกำลังแอบกินมุกเงียบๆ อยู่ แต่ทีนี้กลั้นไม่ไหวกันหมดแล้ว ห้องเรียนที่ค่อนข้างเงียบก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง