ท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว ร้านค้าริมทางต่างเปิดไฟหลากสีสันสว่างไสว
ตั้งแต่เสียงริงโทนดังขึ้น คุณหนูใหญ่ก็กอดเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
เฉินไป๋ขี่ช้าลงมาก ไม่เร็วกว่าจักรยานข้างๆ เท่าไหร่
ความปลอดภัยต้องมาก่อน
เพราะว่า...ตอนนี้สมองเขาว่างเปล่าไปหมด
อยู่ด้วยกันทุกวันมานาน ก็เคยเห็นพี่อี้อี๋ใส่เสื้อไหมพรมทรงเข้ารูปแล้ว รู้ดีว่าร่างกายพี่สาวคนนี้เกินบรรยายแค่ไหน
แต่พอได้สัมผัสจริงๆ ก็ยังรับไม่ไหวอยู่ดี
พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าการมองเป็นเรื่องหนึ่ง พอได้รู้สึกจริงๆ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
"เร็วนั้นเธอยังกลัวอีกเหรอ?" เฉินไป๋รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีถามขึ้น
เสียงของหญิงสาวอู้อี้ "เอาแบบนี้แหละ..."
กู้อี้อี๋แนบแก้มข้างหนึ่งไว้บนหลังของเฉินไป๋ เสียงหัวใจยังคงดังก้องอยู่ข้างหู แยกไม่ออกว่าเป็นเสียงของเธอหรือของเฉินไป๋
มือทั้งสองของหญิงสาวที่กอดรอบเอวเฉินไป๋กระชับแน่นขึ้น ทุกครั้งที่ซ้อมเปียโน รู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าจนทรมาน ทุกทีก็อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เงยหน้าดูนาฬิกา ผ่านไปแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเอง
ตอนนี้มองตึกอาคารถอยหลังไปข้างหลัง จู่ๆ เธอก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา
กู้อี้อี๋ซบหน้าลงบนหลังของเฉินไป๋ ไม่กล้ามองอีกแล้ว
ทำไมเวลาถึงผ่านไปช้าๆ แบบนี้ไม่ได้นะ?
ช้าลงอีกหน่อย...ก็คงดี
จริงๆ แล้วเวลาก็ช้าลงจริงๆ นั่นแหละ
ระยะทางแค่สิบนาที เฉินไป๋ขี่เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึง
"โชคดีที่ออกมาเร็ว พอดีทันมื้อเย็นพอดี"
เฉินไป๋จอดรถไฟฟ้าเรียบร้อย แล้วกระแอมเสียงดังเพื่อเรียกสติ
คุณหนูใหญ่พยักหน้าอย่างรู้สึกผิด "ก็แค่กลัวนิดหน่อย ทำไม่ได้จริงๆ นี่นา..."
กู้อี้อี๋คลายมือออก ลงจากรถไฟฟ้า เผลอสายตาเลี่ยงไปทางอื่นโดยไม่รู้ตัว
หางตาเหลือบไปเห็นเฉินไป๋กำลังมองเธออยู่
พูดให้ถูกคือ ไม่ได้มองที่หน้าเธอ แต่เป็นจุดที่ต่ำลงมาอีกหน่อย
ไม้ทึ่มเอ๊ย! ยังจะนึกย้อนอีกเหรอเนี่ย?!
ในใจมีตัวเล็กๆ สองตัวปรากฏขึ้น ตัวหนึ่งเขินอายอยากจะทุบเขา อีกตัวหนึ่งกลับรู้สึกภูมิใจนิดๆ