ในห้องครัว
เจียงซิงหลานเพิ่งล้างผักโขมเสร็จ เห็นกู้อี้อี๋เดินเข้ามา จึงพูดเบาๆ ว่า
"เธอเคยทำอาหารไหม"
"อืม...ไม่เคย" กู้อี้อี๋ส่ายหน้า
"งั้นนั่งรอในห้องนั่งเล่นก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" เจียงซิงหลานหยิบผักกาดขาวขึ้นมาล้างใต้น้ำ
"การล้างผักฉันยังทำได้นะ!" กู้อี้อี๋ยิ้มเบาๆ พลางเปิดก๊อกอีกอัน
มือเพิ่งจะยื่นออกไป ก็ถูกเจียงซิงหลานจับข้อมือไว้เบาๆ
กู้อี้อี๋เงยหน้ามองด้วยความสงสัย เจียงซิงหลานมองมือเธอ แล้วมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาสุกใสและบริสุทธิ์ ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจโดยไม่รู้ตัว
"น้ำเย็น...ทำร้ายมือ"
น้ำเสียงของเจียงซิงหลานจริงจังและเคร่งขรึม เหมือนพี่สาวที่สั่งน้องสาว
กู้อี้อี๋: "..."
คู่แข่งความรักต้องไม่เป็นแบบนี้สิ!
เธอควรจะแข่งกับฉัน หรือหาทางแอบวิ่ง วิ่งแซง พยายามโชว์เสน่ห์ทุกวิถีทาง แล้วฉันจะโค่นเธออย่างเปิดเผย
เธอ เธอทำแบบนี้ได้ยังไง?
กำลังคิดอยู่ ก็เห็นเจียงซิงหลานก้มหน้าล้างมืออย่างพิถีพิถัน ถูๆ บริเวณที่เพิ่งจับข้อมือเธอ
เจียงซิงหลานรู้สึกได้ถึงสายตาของเธอ จู่ๆ ก็ดูเขินอาย พูดอธิบายเสียงเบา
"ฉันไม่ได้รังเกียจเธอนะ...ฉันจิตใจไม่ค่อยปกติ"
กู้อี้อี๋นิ่งไปครู่หนึ่ง "แค่โรคย้ำคิดย้ำทำเรื่องความสะอาดเองน่า อย่าพูดหนักขนาดนั้น"
"ไม่อยากให้เธอคิดว่าฉันรังเกียจ" เจียงซิงหลานพูดเบาๆ ชั่วอึดใจก็ล้างผักเสร็จอีกจาน
"งั้นฉันไปหั่นผักเอง" กู้อี้อี๋รู้สึกว่าปล่อยแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรที่เกินความรู้เธอจริงๆ
ต้องหลบหลีกก่อน
"ไม่ได้ เดี๋ยวโดนมีดบาดมือ" เจียงซิงหลานพูด
"...ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ"
เจียงซิงหลานนึกถึงตอนที่เคยทำอาหารให้เฉินไป๋ มุมปากเผลอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็เลียนแบบคำพูดตอนนั้นของเฉินไป๋
"ถ้านั่งรอข้าวไม่ไหวจริงๆ...
เธอก็ยืนเชียร์ข้างๆ ก็ได้"
"ได้สิ"
กู้อี้อี๋ถามต่อ "พี่สาวเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำเรื่องความสะอาดหนักมากเหรอ"
เจียงซิงหลานชะงักไปครู่หนึ่ง "เธอกับเฉินไป๋...เหมือนกันนิดหน่อย"
"หา? จริงเหรอ"
"อืม อาจจะไม่ใช่นิดหน่อย"
เจียงซิงหลานพูดจบ ก็กลับไปที่เรื่องเดิม