ลมหายใจอุ่นๆ จากปากหญิงสาวผสมกับคำพูดหยอกเย้า ลอยมากระทบข้างหูเขาเบาๆ
ความรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อยทำให้เฉินไป๋สะดุ้งทั้งตัวโดยไม่ทันตั้งตัว เผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
เฮ้ย อย่ามาทำแบบนี้สิ อย่ามาทำแบบนี้...
ร่างอายุสิบแปดปี
ทนไม่ไหวหรอกนะ
รอบตัวมีคนตั้งมากมาย เขาจะยืนซื้อผ้าแบบนี้ได้ยังไง
กู้อี้อี๋ถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างได้ใจ หันหลังกลับ แล้วเดินต่อไปข้างหน้า
มือซ้ายที่ไขว้ไปข้างหลังจับข้อมือขวาไว้ นิ้วเรียวแกว่งไปมาอย่างซุกซน
เด็กๆ รอบข้างรวมกลุ่มกันส่งเสียงจอแจ แต่เขากลับได้ยินไม่ชัดเจน รู้สึกเพียงหัวใจเต้นเร็ว เสียงตุบๆ ราวกับจมอยู่ในน้ำ แต่กลับก้องอยู่ข้างหู
เฉินไป๋กระพริบตา มองดูเงาหลังอันเบาสบายของหญิงสาว
เมื่อกี้เขาถูก...
ถูกหยอกเล่นงั้นเหรอ?
"ฉันจะไปรู้สึกผิดอะไร ที่โดนเข้าใจผิดเมื่อกี้ ฉันไม่เห็นได้พูดอะไรสักคำ" เฉินไป๋รีบเดินตามไป พยายามพูดเสียงเรียบที่สุด
"ฉันไม่ได้บอกว่าเธอรู้สึกผิดนิ"
"แล้วถามฉันทำไม?" เฉินไป๋ถามอย่างไม่ยอมแพ้
"ก็ใช่สิ ฉันแค่ถามเธอ เธอตอบว่าไม่มีก็จบแล้วไง"
คุณหนูใหญ่เอียงคอมองเขาอย่างสงสัย แล้วกระพริบตาด้วยความแปลกใจ "ทำไมเธอรีบแก้ตัวจัง?"
เฉินไป๋: "..."
ไม่ใช่นะ
ทางชิวชิวกลับมาดีกันได้แปดสิบเปอร์เซ็นต์ ความยากเพิ่มขึ้นฉันพอเข้าใจ
แต่ทำไมความยากของคุณหนูใหญ่จู่ๆ ก็สูงขึ้นด้วยล่ะ?!
เฉินไป๋แอบลูบหน้าอกตัวเอง เงียบๆ ท่องบทความถวายราชสำนักในใจ พยายามเอากาวแปะเจตจำนงแห่งวิถีที่แตกร้าวอีกครั้งให้ติดแน่น...
ท่านอัครมหาเสนาบดี!
การฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่นมันช่างยากเหลือเกิน...
วันนี้ท้องฟ้ามืดช้ามาก ขอบฟ้าแทบมองไม่เห็นดวงอาทิตย์แล้ว แต่แสงไฟยามสนธยาอันงดงามยังคงทอดยาวพันลี้ ราวกับจะเผาท้องฟ้าครึ่งฟ้าให้ทะลุ
โดยปกติแล้ว ตอนเย็นๆ มักจะรู้สึกอึมครึมโดยไม่รู้ตัว แต่ฝีเท้าของคุณหนูใหญ่กลับร่าเริง ดูมีความสุขมาก
ซื้อผักมาไม่น้อย เฉินไป๋ถือของเต็มสองมือ ส่วนคุณหนูใหญ่เดินอยู่ข้างๆ เขา เดี๋ยวมองนี่เดี๋ยวมองนั่น บางทีก็วิ่งไปทางซ้าย บางทีก็วิ่งไปทางขวา