กู้อี้อี๋ยืนนิ่งไปทั้งคน สมองแล่นว่างเปล่าไปหมด
ตื่นเต้น ใจสั่น รู้สึกผิด และความตื่นเต้นจากการได้จับมือผู้ชายเป็นครั้งแรก...
รวมถึงความรู้สึกอบอุ่นใจแปลกๆ อีกอย่าง
มันซับซ้อนจนเธอแยกไม่ออกว่าความคิดไหนเป็นอะไร
เฉินไป๋ขยับเข้ามาเบาๆ น้ำเสียงหนักแน่นแต่อ่อนโยน: “ยังกลัวอยู่ไหม?”
กู้อี้อี๋ตั้งสติได้ในพริบตา เธอเบนหน้าไปทางอื่นแล้วตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง: “ไม่กลัวแล้ว...”
“งั้นก็ดี” เฉินไป๋ถอนหายใจโล่งอก นั่งตัวตรงขึ้น แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ
มือของเฉินไป๋ใหญ่กว่ามือเธอมาก ราวกับจะห่อหุ้มมือเล็กๆ ของเธอไว้ทั้งมือ ผิวหนังแนบชิดกัน อุ่นๆ แล้วค่อยๆ ร้อนขึ้นเรื่อยๆ
สำหรับผิวอันบอบบางของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงความหยาบกระด้างของฝ่ามือเฉินไป๋อย่างชัดเจน แต่มันกลับน่ารักมากจริงๆ
อบอุ่นใจมาก
เหมือนกับที่เธอจินตนาการไว้นับไม่ถ้วนครั้ง เป๊ะทุกอย่าง
คุณหนูใหญ่ก็ถอนหายใจโล่งอกออกมาโดยไม่รู้ตัว แอบมองสองมือที่ประสานกันของคนทั้งสอง ขอบตาของเธอค่อยๆ คลอไปด้วยน้ำตาอย่างควบคุมไม่ได้
ช่วงเวลานี้ เธอรอคอยมานานแล้ว
นานมากๆ เลย
เธอเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของหลินหว่านชิว แล้วก็เผลอเบนสายตาหนีไปโดยไม่รู้ตัว
เพราะกำลังดูหนังสยองขวัญมากๆ อยู่ ดังนั้น...
แค่ครั้งนี้ คงไม่เป็นไรใช่ไหม...
กู้อี้อี๋เม้มริมฝีปาก แล้วกำมือกลับเบาๆ
คราวนี้เฉินไป๋เป็นฝ่ายชะงักงันแทน
อย่างแรก เพราะมือของคุณหนูใหญ่เนียนละเอียดจนเกินจริง
อย่างที่สอง เพราะ...
นี่คือมือที่ในชาตก่อนเขาพยายามจะเอื้อมไปแตะนับครั้งไม่ถ้วน แล้วก็เงียบๆ หดกลับมา
รู้สึกว่าไม่คู่ควร
ตอนแรกเขาไม่มีอะไรเลย และในใจยังมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ติดต่อไม่ได้อีก การไม่อยากพัวพันกับคุณหนูใหญ่มากเกินไปจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
ยิ่งอยู่ด้วยกันทุกวันนานเท่าไหร่ ปมในใจก็ค่อยๆ คลายลงบ้าง แต่ก่อนที่จะมอบชีวิตแบบที่คุณหนูใหญ่สมควรได้รับให้เธอได้ เขาก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี
ต่อมา เขากลายเป็นคนที่สามารถยืนหยัดได้จริงๆ สามารถทำให้คุณหนูใหญ่มีความสุขมากกว่าอยู่บ้านได้ ในที่สุดก็รู้สึกว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะลองเอื้อมมือไปแตะ
แล้วจู่ๆ ก็รู้ความจริงว่าชิวชิวจากไปโดยไม่บอกลา รู้ถึงสิ่งที่ชิวชิวเสียสละไปในหลายปีนั้น