ตลอดทาง หลินหว่านชิวไม่ค่อยได้พูดอะไร สักพักก็มองมือตัวเอง แล้วก็เหลือบตามองมือของเฉินไป๋
จากนั้นก็รีบเบือนสายตาหนีอย่างกับหนีผี ไม่ยอมมองอีกแล้ว
หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระโดดออกมาจากอก ในความเงียบสงัดของราตรี มันช่างดังเสียเหลือเกิน
สายลมเย็น ๆ พัดผ่านมา หญิงสาวแอบลูบใบหูที่ร้อนวูบวาบของตัวเอง จู่ ๆ ความรู้สึกในใจก็เริ่มสับสน
ไม่รักษาเส้นที่ยอมไม่ได้อีกแล้ว...
ทั้งที่...
ทั้งที่เพื่อนที่โตมาด้วยกันที่ประกาศตัดขาดกันไปแล้ว ไม่ควรทำแบบนี้เลย
หญิงสาวนวดฝ่ามือตัวเอง
ตอนนั้นหลินหว่านชิวโง่เขลาขนาดไหนกันนะ ถึงได้ยื่นมือไปเองด้วยซ้ำ
ต่อให้ต้องขอความช่วยเหลือจากไอ้คนเลวอย่างเขา อย่างน้อยก็ควรรอให้ไอ้คุณหนูบ้านี้ลงมือก่อนสิ...
แต่พอคิดถึงตอนนั้นที่กำลังดูหนังผีอยู่ หญิงสาวก็รู้สึกว่ามันพอจะให้อภัยได้ เธอจึงเม้มปากแล้วให้อภัยตัวตนในอดีตของตัวเอง
"กลับไปแล้วอย่าเพิ่งรีบนอน ค้นหาอะไรอื่นดูเพื่อให้สบายใจหน่อย ไม่งั้นจะฝันร้ายเอา" เฉินไป๋พูดเสียงเบา
"...ค่ะ" หญิงสาวคิดอยู่นาน สุดท้ายก็อดถามไม่ได้: "ทำไมคุณถึงไม่กลัวเลยล่ะ?"
"เพราะว่าฉันเคยเชื่อจริง ๆ อยู่นาน ว่าบนโลกนี้มีผี"
"อย่...อย่าพูดคำนั้นสิ..."
เฉินไป๋ขำกับท่าทางกลัวผีของเด็กสาว "ถ้าตอนนี้ฉันบอกว่า ถ้าไม่ให้ฉันจับมือ ฉันจะไม่ส่งเธอกลับ เธอจะยอมไหมล่ะ?"
"...ยอม" หลินหว่านชิว 'จ้องเขม็ง' ใส่เขาอย่างดุดัน จากนั้นก็พูดเสียงเย็น: "แต่หลังจากนั้นฉันจะหยิกเธอ แล้วก็จะบอกแม่กับคุณป้าด้วย"
เฉินไป๋สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ "โหดร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"
หลินหว่านชิวจับชายเสื้อเขาไว้ พูดเสียงเรียบ: "ก็ใครใช้ให้เธอคิดเอาเปรียบตอนคนอื่นเปลี่ยว ยังไม่ได้กลับมาดีกันเลย..."