ในโรงภาพยนตร์ แสงไฟอันมืดสลัวพลันดับลง เครื่องฉายด้านหลังก็สว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน
หนังเริ่มฉายแล้ว
หนังของฝั่งญี่ปุ่นเรื่องนี้ชื่อว่า "คำสาป" เฉินไป๋เคยได้ยินชื่อแต่ยังไม่เคยดู
ต้องยอมรับว่า หนังสยองขวัญยังต้องดูของวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก มีความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่ทำให้อึดอัดจนหายใจไม่ออกอยู่จริงๆ
ฝั่งยุโรปอเมริกาที่ให้ความรู้สึกแบบนี้ได้มีน้อย ส่วนใหญ่เป็นฉากเลือดสาด เดินไปเดินมาแล้วมีคนหายไปหนึ่งคน
สู้แบบเดินไปเดินมาแล้วมีคนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคนไม่ได้เลย
ถ้าจะพูดจริงๆ ก็อาจมีแค่ "ไซเลนต์ฮิลล์" หรือ "เดอะไชน์นิ่ง" ที่มีความรู้สึกที่พูดไม่ชัดไม่เข้าใจแบบนี้
เฉินไป๋กำลังดูหนัง หลินหว่านชิวกลับกำลังมองเขา
ในหัวของหญิงสาวยังคงก้องกังวานด้วยคำพูดของแม่เมื่อกี้ที่ว่า เสี่ยวไป๋ไม่มีทางใจร้ายพอจะเลิกคบกับเธอจริงๆ หรอก
เฉินไป๋สัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ จึงมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น หญิงสาวก็เลื่อนสายตาออกไป ตั้งใจดูหนังต่อ
แต่ก็ตั้งใจดูไม่ค่อยได้
ครั้งสุดท้ายที่ดูหนังกับเฉินไป๋ยังเป็นช่วงมัธยมต้น ตอนนี้มานั่งด้วยกันอีกครั้ง ในใจกลับมีความรู้สึกแปลกๆ อยู่ตลอด
หนังเพิ่งเริ่มฉากเปิดนางเอกเดินเข้าไปในบ้านเก่าทรุดโทรม โคมไฟระย้าที่ห้อยอยู่เหนือหัวแกว่งไกวเบาๆ หลินหว่านชิวก็อดไม่ได้ที่จะเกร็งตัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เฉินไป๋เหลือบเห็นเข้า ก็อดยิ้มไม่ได้
หันไปมองคุณหนูใหญ่บ้าง คุณหนูใหญ่ดูเหมือนจะนิ่งสงบดี
เขาค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ถามเสียงเบา "เธอกลัวเหรอ?"
"อ๋ะ?" กู้อี้อี๋ตัวสั่นไปทั้งตัว หายใจหอบๆ พูด "เธอ เธอพูดว่าอะไรนะ..."
เฉินไป๋: "..."
เขามองกู้อี้อี๋ที่แทบอยากจะขดตัวเองเป็นก้อนกลมอย่างจนใจ แล้วมองหลินหว่านชิวที่แข็งตัวนิ่งเหมือนรูปปั้น
พวกเธอเป็นแบบนี้แล้วเหรอ?
หรือเราออกไปตอนนี้เลยดีไหม?