วันนี้ทั้งวันมีแค่คาบเลขคาบเดียว เฉินไป๋ไม่คิดไม่ถึงเลยว่า ชาตินี้เขาจะได้นั่งเรียนเลขอย่างจริงจังขนาดนี้ แทนที่จะแอบดูมือถือใต้โต๊ะเหมือนชาติก่อน
ตอนเย็น พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน
หลายคนกินข้าวเสร็จกลับมาที่ห้องเรียนแล้ว เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังไม่กลับ คิดดูก็คงกำลังชวนกันไปเดินเล่นถนน สัมผัสกับช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตมัธยมปลาย
พรุ่งนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ทุกคนต่างไม่มีสมาธิเรียน พากันมั่วสุมเป็นกลุ่ม พูดคุยกันบ้าง เล่นไพ่กันบ้าง
เมื่อคืนเฉินไป๋นอนไม่ค่อยหลับ พอตกบ่ายก็เรียนเลขมาทั้งวัน ตอนนี้เหนื่อยจนมึน จึงก้มลงบนโต๊ะแล้วหลับไป
หลี่ฉีเฟิงที่เห็นท่า ก็ส่งเสียงหาวตาม เขากำลังจะก้มลงไปนอนบ้าง แต่เงยหน้าขึ้นก็เห็นหลินหว่านชิวเดินถือหนังสือกองหนึ่งเข้ามา
หลินหว่านชิวไม่พูดอะไร แค่มองไปที่ที่นั่งของเธอ เป็นสัญญาณให้หลี่ฉีเฟิงเดินไปหา
หลี่ฉีเฟิงไม่อยากไปจริง ๆ จึงเอ่ยอย่างสุภาพว่า "เฉินไป๋หลับแล้ว ฉันว่าเขาวันนี้ต้องการพักผ่อน ไม่เหมาะที่จะเรียนพิเศษอีกหรอก..."
หลินหว่านชิวพยักหน้า "เมื่อคืนคงเหนื่อย"
หลี่ฉีเฟิง: "?"
ไอ้คนนี้อะไรของมันวะ.jpg
เห็นเขายืนทำเป็นไม่รู้เรื่อง ผู้หญิงคนนั้นเลยพูดตรง ๆ ว่า "ช่วยสลับที่นั่งกับฉันได้ไหม?"
"ฉะ ฉัน... ไม่สลับ!" หลี่ฉีเฟิงบอก
ให้ตายเถอะ ครั้งก่อนผู้หญิงสูง 170 คนนั้นยังขอไลน์เขากับหน้าเลย! ถ้าไปอีกสักครั้ง เกรงว่าคงถูกติดหนึบแน่!
"งั้น... ช่วยเอากระดาษข้อสอบเลขของเขาวันนี้มาให้ฉันหน่อยได้ไหม? ฉันจะช่วยดูข้อที่เขาทำผิดให้"
"อันนี้ได้อยู่แล้ว"
หลี่ฉีเฟิงถอนหายใจโล่งอก พอจะยื่นกระดาษข้อสอบของเฉินไป๋ให้หลินหว่านชิว ก็ได้ยินเธอพูดเสียงเรียบ ๆ ว่า
"เมื่อสองสามวันก่อนนายดูเหมือนจะโดดเรียนเย็นไปสองครั้ง ฉันไม่ได้จดชื่อนายไว้เพราะหน้าเฉินไป๋ แต่ฉันหวังว่านายจะไม่ทำอีก"
"...เมื่อกี้นายถามฉันว่าอะไรนะ?"
หลินหว่านชิวทำหน้างง ๆ "ขอกระดาษข้อสอบของเฉินไป๋หน่อยสิ"
หลี่ฉีเฟิงส่ายหัว "ประโยคก่อนหน้านั้น"
"สลับที่นั่งกับฉันได้ไหม?"
"ได้สิ!"
หลี่ฉีเฟิงรีบเก็บหนังสืออย่างงุ่นงานแล้ววิ่งหนีออกไปแทบจะทันที