สองคนสบตากันครู่หนึ่ง จากนั้นหญิงสาวก็จ้องเขม็ง "อย่างดุ" แล้วสีหน้าก็เย็นชา... แต่กลับดูน่ารัก
เฉินไป๋รู้สึกเขินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก รีบกวาดสายตากลับไปที่ข้อสอบ
รู้สึกเหมือนมีขนนกปลิวมาเกาะบนหัวใจ คันๆ ขึ้นมา
"เฟิงจื่อ นายว่าฉันเป็นโรคอะไรไหมเนี่ย?" เขาพูด
ตามหลักแล้วโตมาด้วยกัน ถึงหลินหว่านชิวจะสวยเกินไปจริงๆ แต่ตัวเองก็น่าจะชินชาไปนานแล้ว...
แต่จู่ๆ เขากลับไม่กล้าสบตากับหลินหว่านชิวด้วยซ้ำ
หลี่ฉีเฟิงไม่พูดอะไร
เขาเหลือบมองหลินฉีเฟิง แล้วถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ:
"หลินหว่านชิวเย็นชาก็ช่างเถอะ แต่วันนี้นายทำไมทำตัวเย็นชาแบบนี้วะ?"
ปกติหลี่ฉีเฟิงคงรีบเข้ามาคุยด้วยแล้ว แต่วันนี้ตั้งแต่เขานั่งลง ไอ้หมอนี่ยังไม่พูดสักคำ เอาแต่ก้มหน้าทำโจทย์
"ไม่ใช่ฉันเย็นชา แต่ฉันเพิ่งรู้ว่าอยู่ข้างนายมันทรมานหัวใจจะตาย!" หลี่ฉีเฟิงโกรธจนทุบโต๊ะ
เขายังคิดไม่ตกเรื่องตอนเรียนพละที่มีกลุ่มคนแอบเดิมพันต่อหน้าเฉินไป๋ นึกทีไรก็เขินจนอยากจะขุดดินกลบหน้า