กลับมาที่ห้อง ก็พบว่าเฒ่าซานั่งอยู่ที่นั่นแล้ว
เฒ่าซายืนอยู่บนเวที จ้องมองนักเรียนด้านล่างอย่างเคร่งเครียด สายตากวาดผ่านพวกเขาสองสามคน ก่อนจะเลื่อนกลับไปที่เดิม
ความหมายก็คือ เธอไม่ค่อยพอใจกับการกระทำแบบนี้ของพวกเขา แต่ก็ขี้เกียจจะโกรธ
พวกเขารีบเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
เฉินไป๋เพิ่งจะนั่งลง ก็เห็นเฒ่าซาเหลือบดูนาฬิกาแขวน จากนั้นก็พูดเบาๆ ว่า
"อีกสิบนาทีจะเลิกเรียน... หว่านชิว ไปช่วยครูเอาข้อสอบของห้องเรามานับหน่อย แล้วกลับมาบอกคนอื่นให้ไปเอา"
หลินหว่านชิวลุกขึ้นเงียบๆ เดินออกจากห้องไป
มองดูเงาร่างของหญิงสาว เฉินไป๋ก็เผยอริมฝีปากเล็กน้อย
งานแบบนี้ ปกติครูจะมอบหมายให้นักเรียนที่ไว้ใจที่สุดทำ
คนที่เฒ่าซาไว้ใจที่สุด ก็ต้องเป็นหลินหว่านชิวแน่นอน
หลี่ฉีเฟิงพูดขึ้นทันใด: "ครูครับ ทันไหมครับ?"
เฒ่าซามองเวลาอีกครั้ง "คงทันมั้ง?"
ถูกหลี่ฉีเฟิงพูดแบบนั้น จู่ๆ เธอก็รู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมา
ถ้าหลินหว่านชิวนับไม่เสร็จ พวกเด็กแสบพวกนี้สุดสัปดาห์ก็จะไม่ได้ทำการบ้าน
เธอคงรู้สึกไม่สบายใจจนนอนไม่หลับ
คิดอยู่นิดหน่อย เฒ่าซาก็พูดต่อว่า
"ไปอีกคนเถอะ ใคร..."
กลุ่มเด็กผู้ชายในห้องเบิกตากว้างเป็นประกาย เตรียมพร้อมที่จะยกมือได้ทุกเมื่อ
"ครูครับ! เฉินไป๋บอกว่าเขาอยากไปครับ!" หลี่ฉีเฟิงตะโกน
เฒ่าซาเม้มปากเล็กน้อย หันไปมองเฉินไป๋
เฉินไป๋กำลังสบตากับหลี่ฉีเฟิง พอเธอมองมา เขาก็หันไปสบตากับเธอด้วย
คนอื่นๆ ต้องแสดงท่าทางอะไรสักอย่างให้เห็น แต่ไอ้เด็กแสบเฉินไป๋นี่ ดูท่าแล้วไม่ซื่อตรงจริงๆ
ถ้าปฏิเสธไป ก็ดูเหมือนเธอมีเรื่องกับเฉินไป๋ เฒ่าซาทำได้แค่พยักหน้า "แกไปเถอะ"
"ก็ได้ๆ" เฉินไป๋ลุกขึ้นยืนทั้งที่กลั้นยิ้ม
เฒ่าซา: ?
กลุ่มเด็กผู้ชายในห้องกัดฟันมองเขา
เออสิ
ก็ได้ๆ?
ได้ไปนับข้อสอบกับหัวหน้าห้อง ยังไม่พอใจอีกเหรอ?
เฉินไป๋เดินไปถึงหน้าประตู เฒ่าซาก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า
"ห้ามแกล้งหัวหน้าห้องเล่นนะ ได้ยินไหม?"
เฉินไป๋หันกลับมา "ผมเป็นคนแบบนั้นด้วยเหรอครับ?"
"แกไม่ใช่เหรอ?"
"...ครูครับ ลาก่อน"
เฉินไป๋เดินไปตามทางเดินด้วยสีหน้าบึ้งตึง คิดในใจว่าทำไมโลกใบนี้ถึงมีอคติกับเขาขนาดนี้
หน้าตาดูเป็นคนไม่ดี แล้วยังไง
ก็ไม่ได้ไปกินข้าวบ้านใครสักหน่อย