ยามค่ำคืนมืดสลัวและเงียบสงบ
เฉินไป๋ก้มหน้าลง
ไม้ประกายไฟในมือใกล้จะมอดไหม้หมดแล้ว ประกายไฟที่พุ่งออกมาลามไปถึงปลายไม้แล้ว
ในความเลือนลาง ราวกับย้อนกลับไปในคืนนั้นที่ข้ามปีที่สุสาน นึกถึงเบื้องหลังแสงไฟ รอยยิ้มที่งดงามของเธอ ดวงตาที่สดใส
"ดอกไม้ไฟที่ค้างไว้กับพี่อี้อี๋ ในที่สุดก็ได้ใช้หนี้เสียที"
แน่นอน มันเป็นแค่ดอกเบี้ย
ในอนาคต...จะต้องทำให้เธอได้ดูดอกไม้ไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลกทั้งใบ
ก่อนจะไป อยากจะมองพี่อี้อี๋อีกสักครั้ง แต่ชั้นสูงขนาดนั้นไม่แน่ว่าจะเห็น และอีกอย่าง แม่ของพี่อี้อี๋อาจจะอยู่ข้างๆ ก็ได้
ช่างเถอะ
ตอนที่โบกมือเมื่อกี้เขายังจงใจโบกไปทางตรงข้ามเลย
หันข้างมองกองกล่องดอกไม้ไฟพวกนั้น
เจ้าของร้านดอกไม้ไฟรออยู่ที่ปากชุมชน จะเป็นคนมาเก็บไปขายต่อ บอกว่าเห็นแก่ที่เขาซื้อเยอะขนาดนี้ ให้บริการพิเศษ
ไม่รู้ว่าตอนนี้การคุมเข้มดอกไม้ไฟเข้มงวดหรือเปล่า
เฉินไป๋กระแอมเสียงหนึ่ง ตัดสินใจไม่คิดแล้ว เรื่องอะไรก็ค่อยให้อาจารย์เฉินช่วยเหลือเอา
ตอนนี้ตื่นเต้นได้ แต่ต้องเท่ให้ได้
เฉินไป๋เดินช้าๆ ท่ามกลางความมืด ต้องบอกว่าชุมชนระดับไฮเอนด์ก็ไม่เหมือนที่อื่นจริงๆ สภาพแวดล้อมออกแบบมาดีมาก สนามหญ้า สนามบอล น้ำพุ...มีครบทุกอย่าง
เขาหยุดยืนอยู่หน้าน้ำพุ ตอนนี้น้ำพุหยุดแล้ว ไม่มีไฟ สระน้ำตื้นนิ่งสงบไร้ระลอก เห็นดวงจันทร์ลอยอยู่บนผิวน้ำ ส่องแสงขาวบริสุทธิ์
สวยดีแฮะ เฉินไป๋คิดในใจ แล้วเตรียมจะยื่นมือไปสะกิดดู
"เฉินเสี่ยวไป๋!"
เสียงของคุณหนูใหญ่ดังขึ้นจากด้านหลัง ปนเสียงสะอื้นแต่ก็แฝงความดีใจ
เฉินไป๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง หันกลับไป เห็นคุณหนูใหญ่ใส่ชุดนอน วิ่งน้อยๆ มาทางนี้ ผมยาวสยายท่ามกลางความมืด