ช่วงเวลาต่อมา รอบข้างเริ่มครึกครื้นขึ้นเรื่อยๆ หลายคนพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย บรรยากาศช่างสงบและอบอุ่นประหลาด
คุยกันได้ครึ่งทาง จู่ๆ ไฟฝั่งแม่น้ำก็ดับลงทั้งหมด ตามด้วยดอกไม้ไฟหลายดอกที่ลั่นดังเสียดหูขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ทิ้งร่องรอยสีเหลืองไว้เบื้องหลัง ก่อนจะระเบิดออกกลางความมืด
ท้องฟ้าอันมืดมิดราวกับผืนผ้าใบ จู่ๆ ก็เบ่งบานไปด้วยดอกไม้นานาสี
ปากของเย่าเย่าค่อยๆ อ้าออก
“พี่ๆ ดูสิ! อันนั้นใหญ่จัง!” เด็กน้อยตื่นเต้นจนชี้ไม้ชี้มือ
เฉินไป๋มองตามที่เธอชี้ หลินหว่านชิวก็เงยหน้ามองตาม
แสงไฟส่องใบหน้าของทุกคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจียงซิงหลานมองท่าทางตื่นเต้นของน้องสาว รู้สึกหดหู่อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มบางๆ อุ้มเธอขึ้น
“ให้ฉันถือเถอะ” เสียงของเฉินไป๋ “เธออุ้มไม่ไหวทั้งงานหรอก”
เจียงซิงหลานมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเบาๆ
เย่าเย่าถูกส่งมาอยู่ในอ้อมแขนของเฉินไป๋ ตกใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มเบาๆ โอบคอเขาไว้ หันข้างดูดอกไม้ไฟต่อไป
ดอกไม้ไฟดอกแล้วดอกเล่าบานสะพรั่งท่ามกลางเสียงอุทานชื่นชมของฝูงชน แขนข้างหนึ่งของเฉินไป๋เริ่มเมื่อย เขากำลังจะเปลี่ยนเป็นอีกข้าง เย่าเย่าก็จู่ๆ เอาปากจ่อที่หูเขา กระซิบเบาๆ
“พี่สาวชิวชิวมองพี่อยู่ตลอดเลย”
เฉินไป๋: “...”
“สำหรับเธอนะ พี่ดูน่าสนใจกว่าดอกไม้ไฟอีก”
“เด็กน้อยอย่าพูดมั่ว”
เฉินไป๋ตีเธอเบาๆ คิดในใจว่าคงบังเอิญ หันไปมอง ก็สบสายตากับหลินหว่านชิวพอดี
ในยามราตรีที่มืดมัว สาวน้อยกลับยังคงดูเยือกเย็นและมีเสน่ห์ ดอกไม้ไฟบานเหนือหัวทั้งคู่เป็นระยะ แสงไฟสาดส่องลงมา ย้อมขนตายาวงอนของเธอเป็นสีทองอ่อนๆ
ลมหายใจของเฉินไป๋ชะงัก หัวใจก็พลาดจังหวะไปหนึ่งที
ครู่ต่อมา หลินหว่านชิวหันหน้าหนีด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วมองดอกไม้ไฟต่อไป