อาจารย์ที่ปรึกษาประจำชั้นของหลินหว่านชิวตกใจจนแทบขาหมดแรง พอหลินหว่านชิวส่งข้อความไปปุ๊บ เธอก็อนุมัติลาปั๊บแทบจะทันที
ก่อนออกจากมหาวิทยาลัย ยังต้องกลับไปที่หอพักเพื่อเอาของบางอย่าง
ฉือกั๋วยืนอยู่หน้าประตูหอพัก ชี้เข้าไปข้างใน "หว่านชิว เธอไม่ต้องขึ้นไปข้างบนก็ได้ ของที่ต้องเอา ฉันจะเอาให้เอง สิ่งสำคัญก็แค่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนนี่นา"
เฉินไป๋คิดในใจ งานแบบนี้ควรให้เขาเป็นคนทำ
น่าเสียดายจัง...ไม่สิ ขอโทษนะที่ต้องรบกวนคนอื่นต่างหาก
“ยัง...ยังมีตุ๊กตาอีกตัว...” หลินหว่านชิวเบือนสายตาไปทางอื่น ไม่กล้ามองเธอ
นั่นคือของขวัญที่เฉินไป๋ให้เธอตอนเด็ก หลายปีมานี้วางไว้ที่หัวเตียงตลอด เธอก็เอามาด้วย
ฉือกั๋วตะลึงไปครู่หนึ่ง
ถึงหว่านชิวจะทำหน้าเย็นชาตลอด แต่บางครั้งก็อดคิดไม่ได้จริงๆ ว่า...เธอน่ารักมากแค่ไหนกันเนี่ย
พอเห็นฉือกั๋วขึ้นไปข้างบน หลินหว่านชิวก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองกู้อี้อี๋
"อี้อี๋ ไม่งั้นเธอขึ้นไปหน่อยได้ไหม"
กู้อี้อี๋ดูงงๆ "เป็นอะไรเหรอ?"
หลินหว่านชิวค่อยๆ ก้มหน้าลง "ยังมียาอีกนิดหน่อยที่ต้องเอา อยู่ในลิ้นชักฉัน ไม่อยากให้พวกเธอเห็น..."
"ได้"
คุณหนูใหญ่ไม่รอช้าแม้แต่วินาที ผมหางม้าสูงส่ายไปมา เดินปึงปังขึ้นไปข้างบน
เฉินไป๋ขยับไปยืนที่ตำแหน่งเดิมของกู้อี้อี๋ พยุงหลินหว่านชิวต่อไป ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็พูดเสียงเบา:
"ชิวชิว"
"หืม?"
"ช่วงนี้ดีขึ้นบ้างไหม?"
"อืม" หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ แล้วก็ค่อยๆ ก้มต่ำลงอีกครั้ง
ในโลกวัยเด็ก ที่เห็นมีแต่สีเทา ตั้งแต่จำความได้ พ่อแม่ก็ไม่อยู่เคียงข้าง แถมยังถูกคนรุ่นเดียวกันรังเกียจอยู่เสมอ แรกเริ่มก็มีแต่ความเศร้า ความสับสน ความขุ่นเคือง
สุดท้ายก็เหนื่อยเกินไป จนค่อยๆ ชินชา
ผู้คนรอบข้างมากขึ้นเรื่อยๆ ที่บอกว่าเธอ ทำไมวันๆ หน้าไม่มีอารมณ์อะไรเลย