หลินหว่านชิวยืนนิ่งไปทั้งตัว สีชมพูอ่อนๆ ที่บางเบาแต่กลับชวนมองอย่างประหลาด ค่อยๆ แผ่จากลำคอขึ้นไปจนถึงต้นหู
บางทีเธอก็เกลียดร่างกายแบบนี้ของตัวเองจริงๆ ผิวขาวซีดบางเฉียบ แค่ไหนก็หน้าแดงง่าย แล้วก็แดงชัดเจนเป็นพิเศษด้วย...
เฉินไป๋รีบกระแอมเสียงหนึ่ง "อย่าเรียกมั่วสิ นี่คือเพื่อนที่โตมาด้วยกันของฉัน"
"ยังไม่กลับดีกัน" สาวน้อยพูดเสริมเรียบๆ
เจียงอานม่านตาค่อยๆ กระจาย กะพริบตาอย่างงุนงง "พวกคุณ...พวกคุณไม่ใช่จับมือกันแล้วเหรอ?"
รูปนั้นยังแปะอยู่หัวกระทู้แรกของเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัย รู้ไม่รู้ว่ามีคนตั้งเท่าไหร่ตามล่าเฉินไป๋ ต่อให้เขาที่ไม่เคยเข้าไปเว็บบอร์ดก็ยังรู้เรื่องนี้มาทางอ้อม
"นั่นมันเรื่องเข้าใจผิด" เฉินไป๋พูด
เจียงอานสายตาหมดประกายไปเลย สมองชั่วขณะประมวลผลข้อมูลแบบนี้ไม่ทัน
"เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น รีบเขียนฟอร์มไป"
"ได้ครับ"
เป็นได้ก็แค่คนที่ใกล้เคียงมนุษย์ที่สุดของหอ 202 เจียงอานทำงานจริงจังมาก ก้มหน้ากรอกฟอร์มอย่างตั้งใจ แต่ละตัวเขียนอย่างพิถีพิถันเป็นพิเศษ
"นายรู้ไหมว่างานตรวจสอบต้องทำอะไรบ้าง?" เฉินไป๋ถามเล่นๆ
"ผมไปศึกษามาก่อนจะมาแล้ว อย่างแรกต้องทำให้แน่ใจว่าเนื้อหาทั้งหมดบนเว็บไซต์เป็นไปตามข้อกำหนดทางกฎหมาย อย่างที่สองต้องทำให้แน่ใจว่าเป็นไปตามข้อกำหนดของคุณพี่ไป๋" เจียงอานคิดอยู่นิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ "ผมพอจะเข้าใจขั้นตอนการทำงานจริงแล้วล่ะครับ"
ได้ฟังคำนี้ เฉินไป๋ก็รู้สึกชื่นชมไอ้หมอนี่ขึ้นมาอยู่บ้าง
เจียงอานถึงจะซื่อๆ แต่เขารู้จักเรียนรู้ด้วยตัวเอง
จริงๆ แล้วน้อยคนนักที่จะทำได้
นี่เป็นเรื่องที่สวนทางกับสัญชาตญาณมาก การเรียนหนังสือแบบเรียนไปทีละขั้นปีแล้วปีเล่า คนส่วนหนึ่งจริงๆ แล้วไม่มีทักษะการเรียนรู้ด้วยตัวเองเลย
เขาชาตก่อนเคยเจอพนักงานแบบที่หัวหน้าสอนก้าวเดียวเดินก้าวเดียว คนแบบนี้เวลาจะได้เลื่อนตำแหน่งยังไงก็ไม่เท่ากับคนที่เข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ดี แล้วก็กล้าเข้าไปขอคำแนะนำจากรุ่นพี่ที่ทำงานมานาน
ยังไงซะเวลามีตำแหน่งว่างลงมา คนกลุ่มหลังก็เป็นคนที่คว้าไว้ได้ก่อนเสมอ
"ว่าแต่ ถึงเวลานั้นอาจจะต้องให้นายเป็นคนนำประชุมกับทีมตรวจสอบบ่อยๆ นายรับได้ไหม?" เฉินไป๋พูดขึ้นมาทันใด