เช้าวันนั้น เก้าโมงตรง
ห้องเรียนบันไดเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกา
คนสองคนนั่งอยู่บนเวทีบรรยาย จ้องมองไปที่ประตูด้วยกัน รอคอยคนแรกที่จะเดินเข้ามา
เพราะเรื่องนี้สำคัญมาก
หลินหว่านชิวแอบเหลือบมองเฉินไป๋ จู่ ๆ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
ไม่รู้ว่าตอนที่ผ่านมาคิดอะไรอยู่
เธอไม่ได้ยึดติดกับคำว่า "พี่สาว" ขนาดนั้น ตั้งแต่เด็ก ๆ ญาติ ๆ เรียกเธอว่าพี่สาว เธอก็ไม่เคยรู้สึกพิเศษอะไร
แต่เพราะโตมาด้วยกันกับเฉินไป๋ตั้งแต่เด็ก พอเห็นหน้าเฉินไป๋ที่ดูดุ ๆ แบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะอยากฟังเขาเรียกเธอว่าพี่สาว
เฉินไป๋ตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเดิมพันนี้ แต่พอเหลือบไปเห็นมือขาวสะอาดเนียนบางของหญิงสาว ก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
ไม่นับเหตุการณ์ไม่คาดฝันครั้งนั้น ครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองจับมือกัน เหมือนจะตอนเพิ่งขึ้นประถม
ตอนนั้นหัวใจไม่มีความรู้สึกอะไรเลย แค่รู้สึกว่ามือของชิวชิวเล็ก ๆ นุ่ม ๆ ก็เลยตั้งใจจูงเธอข้ามถนน
แต่ในห้องสมุด หัวใจเขาเต้นเร็วแทบบ้าคลั่ง มือของชิวชิวก็กลายเป็นเรียวสวยและนุ่มนวล สัมผัสเย็น ๆ แบบนั้น ทำให้เขาจดจำจนถึงตอนนี้
อยากรู้ให้ได้ว่ามันเป็นเพราะอะไร
เขาโน้มตัวเข้าไป กระซิบเบา ๆ: "เพื่อนร่วมชั้นหลินหว่านชิว นายเสียใจไหม?"
หลินหว่านชิวมองเขาด้วยความสงสัยเล็กน้อย
ถูกเขาถามแบบนี้ จู่ ๆ หญิงสาวก็ค้นพบว่าตัวเองดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจแพ้ชนะเท่าไหร่...
เฉินไป๋ยกมุมปากขึ้น "ความหมายของฉันคือ ตอนนี้นายจะเสียใจก็สายไปแล้ว"
"เช่นเดียวกัน"
"สิบวินาทีนี้ ฉันต้องชนะให้ได้"
"..." หลินหว่านชิวไม่อยากสนใจเขา เมื่อกี้ก็พูดแล้วไง เขาจะไปรับบทผู้ร้าย ก็แค่ต้องเก็บอาการหน่อย
พอเห็นท่าทางของคนคนนี้เหมือนตัวร้ายที่กำลังจะลวนลามสาวน้อย หญิงสาวก็ก้มลงมองมือทั้งสองของตัวเอง อดไม่ได้ที่จะเม้มปากเบา ๆ