"หนีไปทำไม?" เฉินไป๋อดถามไม่ได้
เย่าเย่าไม่กล้าแม้แต่จะหันหน้ากลับ ราวกับกลัวเลือดจะกระเซ็นมาใส่ตัว
เฉินไป๋ยิ่งพูดไม่ออกหนักขึ้นไปอีก
เด็กนี่นึกไปไหนกันอีกเนี่ย?
เฉินไป๋ถอนหายใจ แล้วเอ่ยอธิบายทีละคน "พี่สาวครับ นี่คือเพื่อนที่โตมาด้วยกันของผม"
"ชิวชิว นี่คือพี่สาวของเรา เจียงซิงหลาน"
หลินหว่านชิวและเจียงซิงหลานสบตากัน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร
เจียงซิงหลานก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว เอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา "สวัสดีค่ะ"
หลินหว่านชิวพยักหน้า "สวัสดีค่ะพี่สาว"
กู้อี้อี๋: ?
ชิวชิว เรดาร์ตรวจจับคู่แข่งพังหรือไง?
ทำไมไม่ดังสักแอะเลย?!
"เธอ...ข้อเท้าเป็นอะไร?" เจียงซิงหลานถาม พลางขยับหลีกทางให้เฉินไป๋พยายน หลินหว่านชิวเข้าไปด้านใน
หลินหว่านชิวตะลึงไปครู่หนึ่ง เอ่ยยามนิ่ง "ตอนลงบันได ถูกคนรุน"
เจียงซิงหลานหันมอมองเฉินไป๋ทีหนนึ่ง
เฉินไป๋พยักหน้า "จัดการเรียบร้อยแล้ว"
พูดจบ เขาก็ประคองหลินหว่านชิวไปนั่งที่โซฟา พอยังนั่งได้ไม่นาน ไหล่ก็ถูกกู้ยี่อี้ต่อยเบา ๆ อีกครั้ง
เฉินไป๋เกือบยิ้มออกแต่ก็หุบไว้ แล้วเงยหน้ามองเธอด้วยความสับสน
คุณหนูใหญ่ยามยิ้มระงับไว้ หันหน้าไปทางอื่น แล้วส่งเสียงหึออกมาเบย ๆ
ไอ้คนหัวไม้ ตายเอาไม่ออกหนิ ปากก็อย่า ออมหลังเหตุการณ์แทบตาย...
คิดไปคิดจะกลัวว่ามันมีคนขอไปก่อนทาง...
เฉินไป๋เพิ่งจะรู้สึกอีกครั้ง เจียงซิงหลาน ก็ได้ยกขวดน้ำเปล่าแช่แข็งสองขวดจากตู้เย็น ใช้ผ้าหุ้มไว้ แล้วยื่นให้หลินหว่านชิว