“พี่ชายบ๊ายบาย พี่สาวบ๊ายบาย!”ไม่กี่นาทีต่อมา เย่าเย่าที่แต่งตัวเรียบร้อยยืนโบกมืออยู่ที่หน้าประตู
เฉินไป๋ยิ้มพลางพยักหน้า
คุณหนูใหญ่ตั้งใจวิ่งมา โบกมือพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน “บ๊ายบายนะ~”
เจียงซิงหลานก้มมองเวลาครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ก้อนน้ำแข็งผืนนั้นอย่าแปะต่ออีกแล้ว นานไปจะให้ผลตรงกันข้าม”
พูดจบ เจียงซิงหลานกำลังจะปิดประตูเบา ๆ ก็ได้ยินเสียงสดใสของกู้อี้อี๋ดังขึ้นอีกครั้ง
“พี่สาวลาก่อน!”
มือของนางชะงักไปชั่วขณะ เงยหน้ามองกู้อี้อี๋ จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่รู้จะวางตัวอย่างไร
นอกจากเฉินไป๋แล้ว ไม่มีใครทักทายนางก่อนมานานมากแล้ว นานจนนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรตอบกลับไปแบบไหน
ทำได้เพียงก้มหน้าลงพูดเบา ๆ ว่า
“……ลาก่อน”
ประตูถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา
คุณหนูใหญ่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ จึงอดถามไม่ได้ “เฉินเสี่ยวไป๋ พี่สาวเค้าอยู่กับน้องสาวคนเดียวเหรอ?”
“ใช่”
“แล้วพ่อแม่ของเธอล่ะ……”
เฉินไป๋ไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้า
หลินหว่านชิวนิ่งไปครู่หนึ่ง กู้อี้อี๋ก็เงียบไปนานเหมือนกัน
เจียงซิงหลานในโรงเรียนพูดน้อยมาโดยตลอด ดูท่าทางก็มีกลิ่นอายของสาวสวยสายผู้ใหญ่ เธอจึงคิดมาตลอดว่าฐานะครอบครัวของเจียงซิงหลานน่าจะพอใช้ได้
เนิ่นนานหลังจากนั้น กู้อี้อี๋กัดฟัน แล้วเอ่ยปากขึ้น
“พี่สาวน่าสงสารขนาดนี้ พวกไอ้เวรบนเว็บบอร์ดจะใจร้ายปล่อยข่าวลวงได้ลงคอ……”
มุมปากของเฉินไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย อดยิ้มเยาะไปทางคุณหนูใหญ่ไม่ได้
พี่อี้อี๋ช่างใจดีจริง ๆ นะ
เฉินไป๋รู้สึกว่านี่ก็เพราะตัวเองยังไม่เล่าเรื่องของเย่าเย่าให้ฟัง ไม่งั้นพี่อี้อี๋คงฟังจนน้ำตาคลอจริง ๆ