กู้อี้อี๋มีเวลาจำกัดต้องกลับบ้าน จึงออกไปก่อนแล้ว
ในห้องพยาบาลเหลือเพียงหลินหว่านชิวคนเดียว นั่งพิงอยู่บนเตียงเหม่อลอย ใบหน้ายังคงไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่
หลินหว่านชิวเห็นเขาเดินเข้ามา ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย: "ไปไหนมาคะ?"
"ไปโทรศัพท์" เฉินไป๋ดึงเก้าอี้ออกมานั่งลงตรงหน้าเธอ
"...เธอพูดดัง ๆ หน่อยได้ไหม ฉันได้ยินไม่ชัด"
"ฉันบอกว่า! เมื่อกี้ไปโทรหาพ่อกับแม่ของเธอมา!" เฉินไป๋ยิ้ม "คุณป้าบอกว่าพรุ่งนี้เช้าจะกลับมาได้"
หลินหว่านชิวพยักหน้ารับ แล้วจู่ ๆ ก็ชะงักไป
"ทำไมตาเธอแดง ๆ ล่ะ?"
"มีด้วยเหรอ?"
"พ่อฉันดุเธอหรือเปล่า?! เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเธอเลยนะ!"
หลินหว่านชิวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์:
"เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันจะไปโทรหาเขา..."
"จริง ๆ ไม่มีอะไร พ่อเธอพอฟังก็รีบไปซื้อตั๋วเครื่องบินแล้ว ไม่ได้พูดอะไรสักคำ" เฉินไป๋รีบอธิบาย แต่ในใจกลับขมขื่นยิ่งขึ้น
เธอเกือบจะหูหนวกอยู่นะ ได้โปรดอย่ารีบเป็นห่วงฉันก่อนได้ไหม
หลินหว่านชิวดูเหมือนจะโล่งใจ ไม่พูดอะไรอีก
เฉินไป๋เองก็เงียบไปชั่วขณะ พิงกำแพง มองใบหน้าด้านข้างอันเย็นชาของเธออย่างเงียบ ๆ
หลินหว่านชิวในชาตก่อน วันนี้เธอผ่านอะไรมาบ้างนะ?
คิดว่าแค่เป็นไข้ ก็ไม่กล้ารบกวนคุณป้าที่คอยดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก
คิดว่าเขายังเกลียดเธออยู่ เพราะฉะนั้นถึงไม่สบายก็ไม่บอกเขา ทนเอาไว้เพียงลำพัง
อยู่คนเดียวในบ้านที่ว่างเปล่า หดตัวอยู่ในผ้าห่ม จนกระทั่งทนไม่ไหวจริง ๆ จึงต้องไปคลินิกที่อยู่ใกล้ที่สุด
กลางดึก หลังไข้ลดแล้วรู้สึกตัวขึ้นมา จู่ ๆ ก็พบว่าตัวเองได้ยินอะไรไม่ได้เลย ตอนที่รู้สึกตัวว่าผิดปกติ...
เธอคงรู้สึกไร้ที่พึ่งขนาดไหน?
ตัวเองทั้งที่สัญญากับหลินหว่านชิวไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ ว่าจะดูแลเธอให้ดี ๆ...
"เหม่ออะไรอยู่ล่ะ?" หลินหว่านชิวถาม
"ฉันกำลังคิด..."
เฉินไป๋จู่ ๆ ก็รู้สึกพูดไม่ออก หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดต่อ: "ถ้าฉันไม่ได้มาหาเธอเพื่อคืนดี เธอจะยังโทรหาฉันไหม?"
หลินหว่านชิวกำผ้าห่มไว้ ส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย