เมื่อย้อนไปถึงตอนที่กวนอูอุ่นเหล้ารอศึกแล้วตัดหัวหัวซง
เฉินไป๋พาหลินหว่านชิวกลับลงมาจากดาดฟ้าตอนที่โจ๊กยังอุ่นอยู่
ก็ต้องบอกว่าโชคดีที่หลินหว่านชิวขึ้นไปเดินเล่นระบายอารมณ์จริงๆ ไม่อย่างนั้นไม่แม่ก็ป้าหลิว คงจับเขาประหารด้วยการให้ฆ่าตัวตายแน่ๆ
"ซื้อมาแค่ชุดเดียวเหรอ?" หลินหว่านชิวแกะถุงออกมา
"เธอกินไปเถอะ เดี๋ยวฉันหิวยังไงก็ออกไปหาอะไรกินเอง"
"ฉันกินไม่หมด"
"งั้นเดี๋ยวฉันช่วยกินให้"
"อื้ม" หลินหว่านชิวจิบโจ๊กอย่างสุภาพเรียบร้อย แล้วกัดซาลาเปาเล็กน้อย
เฉินไป๋ไม่คิดจะพูดอะไร เขารู้ดีว่าคนคนนี้กินช้าตายมาตั้งแต่เด็ก
คิดว่าจะเล่นโทรศัพท์สักหน่อย แต่สายตากลับเผลอไปจับจ้องท่าทางตอนกินของเธอโดยไม่รู้ตัว
ริมฝีปากของหญิงสาวนุ่มนวล สะอาดราวกับดอกไม้กำลังเบ่งบาน
ตอนตะเกียบขยับออก ราวกับมีเส้นใยบางๆ อยู่ระหว่างนั้น
เขารู้สึกว่าตัวเองป่วยหนักจริงๆ ทั้งที่เห็นมาตั้งแต่เด็กจนชินชากับความงามระดับนางฟ้าของหลินหว่านชิวแล้ว แต่ช่วงนี้กลับรู้สึกเหมือนเพิ่งรู้จักเธอครั้งแรก เผลอมองจนใจลอยบ่อยๆ
มองไปมองมา ตะเกียบในมือเฉินไป๋ก็หักก๊อบ!
หลินหว่านชิวมองมาอย่างสงสัย: "เป็นอะไรไป?"
"ฉันอยากกินสักคำนี่ แต่จะให้ใช้ตะเกียบเดียวกับเธอก็ไม่ได้ พอดีไม่คิดว่าตะเกียบอันนี้โดนหน่อยเดียวก็แตก"
"...ไม่เป็นไร ยังมีอีกสองอัน"
เฉินไป๋หยิบอันใหม่ออกมาจากถุง พูดตามตรงว่าตะเกียบใช้แล้วทิ้งในยุคนี้คุณภาพแย่จริงๆ เขาโยนทิ้งลงถังขยะแล้วพูดว่า
"อันนี้ใช้ไม่ได้ มีเสี้ยนเต็มไปหมด บาดมือ"
หลินหว่านชิวทำหน้าอ Nimph เงียบๆ มองเขาทำละครเงียบๆ
คงไม่เป็นไร ยังเหลืออีกอัน
คนคนนี้คงไม่กล้าจะ...
ก๊อบ!
เฉินไป๋พูด: "อันนี้ก็คุณภาพไม่ไหว งอแป๊บเดียวก็หัก"
หลินหว่านชิว: "..."
ขอแค่แกล้งสักหน่อย ได้ไหม?
ให้ฉันหลอกตัวเองได้สักเล็กน้อย
เฉินไป๋เพิ่งจะอ้าปาก ก็พบว่ามีพี่สาวพยาบาลเดินเข้ามาตอนไหนไม่รู้ ยืนอยู่ข้างเตียง ยิ้มมองทั้งคู่
พี่สาวพยาบาลหัวเราะเบาๆ: "ตอนที่แล้วฉันแซกข้าวให้เพื่อนร่วมงาน เผื่อตะเกียบมาอันนึง"
เธอพูดพร้อมยื่นให้: "ใช้อันนี้เถอะ"
เฉินไป๋รับมาอย่างงงๆ: "ไม่ใช่ พี่เอาที่ไหนมา?"