เฉินไป๋ฟังแล้วก็เตรียมจะเคาะประตู
เจียงซิงหลานชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามเสียงเบา: "นายไม่ตื่นเต้นเหรอ?"
ถึงแม้อาจารย์เฉินจะดูเป็นกันเองกับรุ่นพี่ทุกคน แต่ก็ไม่มีรุ่นพี่คนไหนที่เห็นท่านแล้วไม่ตื่นเต้น
เพราะคนผู้นี้มีแววตาที่เหมือนมองทะลุทุกสิ่ง ราวกับความคิดอะไรก็ปิดบังไว้ไม่ได้
"จะตื่นเต้นไปทำไม" เฉินไป๋กระตุกมุมปากเล็กน้อย แล้วเริ่มเคาะประตู ก๊อก ๆ ๆ
"เชิญเข้า"
เฉินไป๋ผลักประตูเข้าไป ชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน หน้าตาดูอ่อนกว่าวัย ท่าทางสุขุมเรียบร้อย ดูเป็นคนคุยง่าย
เขาจึงเข้าใจทันทีว่าทำไมพี่สาวถึงถามเขาว่าตื่นเต้นหรือเปล่า
อายุขนาดนี้ได้นั่งตำแหน่งนี้ อาจารย์ท่านนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ
"สวัสดีครับอาจารย์เฉิน" ทั้งคู่พูดพร้อมกัน
เฉินกวงหลินหันข้าง ยิ้มให้พวกเขา "สวัสดีครับ"
"ซิงหลานมาก็ด้วย"
"ค่ะ" เจียงซิงหลานพยักหน้า
เฉินกวงหลินกวาดสายตามองทั้งคู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่เจียงซิงหลาน แล้วยิ้มบาง ๆ
"แฟนเหรอ"
"ไม่ใช่ค่ะ เขาเป็นรุ่นน้อง..."
เจียงซิงหลานอ้าปากแล้วก็หุบลง หันข้างมองเฉินไป๋ เม้มริมฝีปาก ก้มหน้าลงถาม
"เรา...เป็นเพื่อนกันหรือเปล่า?"
เสียงเบามาก ๆ ถึงขั้นที่เฉินไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังแทบไม่ได้ยิน
เฉินไป๋พยักหน้าอย่างงง ๆ คิดในใจว่านี่มันคำถามอะไร
เจียงซิงหลานมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดกับเฉินกวงหลินว่า "เป็นเพื่อนกันค่ะ"
สาวน้อยดูเหมือนจะไม่มีเรี่ยวแรง แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงความเบาสบายและความพอใจอยู่ลึก ๆ
เฉินกวงหลินเลิกคิ้วเล็กน้อย ลูบหน้าผาก ถอนหายใจอย่างขมขื่น
คนรุ่นนี้เนี่ย...
เฉินกวงหลินยกกระติกน้ำร้อนขึ้นมาจิบสองอึก สายตาที่มองเฉินไป๋แฝงการประเมินอย่างไม่ปิดบัง
"ได้ยินจากซิงหลานว่า นายอยากยื่นขอฐานบ่มเพาะสตาร์ทอัพและเงินสนับสนุนของมหาวิทยาลัย?"
เฉินไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง
หนึ่ง คือไม่คิดว่าพี่สาวจะใส่ใจเรื่องนี้ขนาดนี้ ถึงกับช่วยปูทางให้เขาล่วงหน้าแล้ว
สอง คือไม่คิดว่าอาจารย์เฉินจะเป็นคนดีขนาดนี้ อย่างน้อยแววตาที่ไม่ปิดบังนี้ ก็คือการเตือนเขาแทนพี่สาว
สาม และสำคัญที่สุด
อาจารย์เฉิน กระติกน้ำร้อนของท่านที่มีรูปกระต่ายวาดอยู่... ทำให้บารมีท่านหายวับไปหมดแล้วนะครับ