พอพบว่าหางตามองไม่เห็นชิวชิวที่คอยรบกวนเจตจำนงแห่งวิถีของเขาแล้ว เฉินไป๋ก็ทำงานได้เร็วขึ้นมาก
พอบ่ายโมงกว่า เว็บไซต์ก็เหลือแค่งานปิดท้ายง่าย ๆ ไม่กี่อย่าง
เขาหันไปมองชิวชิว เด็กสาวอ่านอย่างตั้งใจจริง ๆ สายตาไล่ไปมาบนหน้ากระดาษ เป็นครั้งคราวก็ยื่นมือมาพลิกหน้าเบา ๆ
จู่ ๆ หลินหว่านชิวก็ชะงักค้างอยู่ตรงนั้น แม้บนใบหน้ายังไร้อารมณ์เหมือนเดิม แต่กลับเหม่อลอย กะพริบตาสองที
แววตาของเด็กสาวทั้งตกใจและสงสัย สายตาเริ่มเลื่อนลอย ดูเหมือนจะอายจนไม่กล้าอ่านต่อ แต่ก็คิดไม่ออกว่าทำไมในหนังสือถึงมีฉากแบบนี้
ผ่านไปไม่กี่วินาที เด็กสาวก็ก้มหน้าลง แก้มถูกเส้นผมที่ปรกลงมาบังไว้ เหลือเพียงติ่งหูที่แดงก่ำ
เฉินไป๋รู้ทันทีว่า ชิวชิวอ่านเจอเนื้อหาที่ผ่านการตรวจสอบไม่ได้เข้าแล้ว
เขาเพิ่งจะอยากรู้อยากเห็นโน้มตัวเข้าไป หนังสือก็ถูกเด็กสาวปิดดังปัง แล้วเก็บไปไว้ไกล ๆ
“เป็นไงล่ะ” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ถาม
หลินหว่านชิวมองเขาทั้งอายทั้งโกรธ “ห้ามดู!”
“ทำไมห้ามฉันดูล่ะ” เฉินไป๋แสร้งทำเป็นไม่รู้ แล้วโน้มเข้าไปใกล้อีกหน่อย
เด็กสาวคล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ อดไม่ได้ที่จะตาขวางใส่เขา “รู้ทั้งรู้ยังมาถามอีก?”
เธอบอกว่าคราวก่อนตอนมาห้องสมุด ทำไมเฉินไป๋เห็นหนังสือเล่มนี้แล้วถึงเลิกคิ้ว
ที่แท้เฉินไป๋เคยอ่านมาแล้ว……
ไอ้คนเลวนี่ คงตั้งใจรอดูสีหน้าเธออยู่แน่ ๆ
“ตัวลามก……” หลินหว่านชิวบ่นพึมพำเบา ๆ แล้วขยับเก้าอี้ไปอีกฝั่งหนึ่งนิด ห่างจากไอ้โรคจิตคนนี้
เฉินไป๋ไม่ยอม “ฉันลามกตรงไหนกัน”
“นายเคยอ่านเล่มนี้”
“นี่มันวรรณกรรม เป็นศิลปะ” เฉินไป๋ทำหน้าจริงจัง “ในหนังสือมีฉากแบบนี้ก็ต้องมีเหตุผลของมัน เธอตัดทิ้งหมดแบบนี้ มันต่างอะไรกับการตรวจสอบของแพลตฟอร์มนิยายออนไลน์ล่ะ”
“……” เด็กสาวเชื่อคำพูดมั่ว ๆ ของเขาอย่างฝืน ๆ เปิดหนังสือขึ้นมาใหม่ เปิดข้ามหน้านั้นไปตรง ๆ ไม่ยอมอ่านอีก
“นาย นายอ่านตั้งแต่เมื่อไหร่” หลินหว่านชิวถาม
“ม.สองมั้ง” เฉินไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนนั้นเรายังเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันอยู่เลย”
“ตอนนั้นนายอ่านรู้เรื่องด้วยเหรอ……”
“มีอะไรที่อ่านไม่รู้เรื่องล่ะ”
เด็กสาวไม่พูดอะไร เงียบ ๆ หันมามองเขา สายตาเย็นชาคู่นั้นเหมือนจะบอกว่า