เจียงซิงหลานรู้สึกว่าไม่มีอะไรที่พูดกับเฉินไป๋ไม่ได้ จึงก้มหน้าลงพูดเบา ๆ ว่า
“ตอนปีหนึ่งฉันเพิ่งถูกใส่ความ อึดอัดจนอยากจะลาออก ตอนยื่นเรื่องก็ราบรื่นมาก ได้ไฟเขียวตลอดทาง”
“อาจารย์เฉินรู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล เลยมาถามฉัน แล้วก็ปฏิเสธใบลาออกของฉัน มีเพียงเขาคนเดียวที่คอยยื้อเรื่องนี้ไว้ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้”
“คนที่เริ่มใส่ความถูกแจ้งเตือนโทษทางวินัย ฉันถึงพออยู่ที่โรงเรียนได้แบบประคองตัว”
“คนนั้นชื่ออะไร?” เฉินไป๋ถามพร้อมกับหาว
“……”
“ฉันแค่ถามเล่น ๆ”
เจียงซิงหลานแค่ส่ายหน้าช้า ๆ ให้เขา สายตามุ่งมั่น
เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เขาเข้าไปพัวพันด้วย
“เขาจบไปแล้ว” สาวน้อยเบนสายตาหนี
“ก็ได้” เฉินไป๋ทำอะไรไม่ได้ พี่สาวกับพี่อี้อี๋เหมือนกันเลย ไม่เก่งเรื่องโกหกเลยสักนิด
“ตอนเที่ยงกินข้าวหรือยัง?” สาวน้อยถาม เธอรู้ว่าเฉินไป๋กำลังยุ่งกับการทำเว็บไซต์อยู่
“กินแล้ว”
เจียงซิงหลานพยักหน้าน้อย ๆ แล้วก็ยังยัดขนมปังที่เพิ่งซื้อมาก่อนมาถึงใส่ในมือเฉินไป๋
“งั้นเก็บไว้กินมื้อหน้านะ”
“……ได้”
ระหว่างทางไปประตูโรงเรียน สาวน้อยเผลอเหลือบมองเฉินไป๋ด้วยหางตาอยู่ครู่หนึ่ง
โลกใบนี้ไม่ยุติธรรมกับเธอเลย
แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้แย่ที่สุดจนเกินไป
อย่างน้อยในช่วงสุดท้ายของชีวิตเธอ ก็มีแสงแดดสาดส่องลงมาบนตัวเธอบ้าง
เธอพอใจแล้ว
แต่โลกมนุษย์ใบนี้……
สาวน้อยค่อย ๆ ก้มสายตาลง
คราวหน้าไม่มาแล้ว
เฉินไป๋เห็นพี่สาวทั้งวันไม่มีเรี่ยวแรง คิดอยู่นานก็พูดเสียงเบา ๆ ว่า “วันนี้เรื่องนี้ต้องขอบคุณพี่สาวมากนะครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก”
เฉินไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ ใช้เสียงแบบวันนั้นพูดว่า “ว่างเมื่อไหร่ฉันเลี้ยงข้าวนะ”
เจียงซิงหลานชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่านึกอะไรขึ้นได้ ถูกเขาพูดจนมุมปากยกยิ้มขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ เก็บรอยยิ้มลงไป