วันรุ่งขึ้น
เฉินไป๋ตื่นแต่เช้า หันมองออกไปนอกหน้าต่าง ข้างนอกเพิ่งจะเริ่มสว่าง ขอบฟ้าเพิ่งจะริ้วแสงสีขาวจางๆ
ในห้องนั่งเล่นค่อนข้างมืด
เฉินไป๋มองผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ พลางนิ่งไปเล็กน้อย
ถึงแม้จะนอนได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่เขาไม่คิดจะนอนต่อแล้ว ตั้งใจว่าจะทำแผนงานที่ค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืนให้เสร็จ แล้วค่อยไปสตูดิโอ สั่งงานแนวทางต่อไป
ยังคงเป็นประโยคนั้น เกิดมาทำไมต้องนอนให้มาก
ก่อนไปล้างหน้า เฉินไป๋เดินไปที่หน้าห้องของหลินหว่านชิวก่อน
เขาพบว่าแขนตัวเองเจ็บเล็กน้อย
ต้องเป็นเพราะเมื่อคืนอุ้มหญิงสาวจนเหนื่อยแน่นอน
เพราะฉะนั้น เขารู้สึกว่าแค่หยิกหน้าเธอครั้งเดียวมันช่างขาดทุน เลยเตรียมจะเรียกค่าจ้างเพิ่มอีกหน่อย
กลั้นยิ้มผลักประตูเข้าไป จู่ๆ ก็พบว่าหญิงสาวตื่นแล้ว กำลังพิงหัวเตียง มองดูแล็ปท็อปอยู่
รอยยิ้มบนใบหน้าเฉินไป๋ค่อยๆ หายไป
หลินหว่านชิวเงยหน้ามองเขานิ่งๆ เห็นเขาไม่พูดอะไร ก็เอียงคอมองเขาอย่างสงสัย
"เธอตื่นเช้าจังเลย" เฉินไป๋รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีโดยไม่รู้ตัว
"เพราะนอนอิ่มแล้วไง"
"...เออ เข้าใจล่ะ"
เฉินไป๋เพิ่งจะคิดจะออกไป ก็ได้ยินหญิงสาวพูดขึ้น "เดี๋ยวก่อน"
"มีอะไรเหรอ?"
หลินหว่านชิวเงยหน้ามองเขานิ่งๆ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอไม่มีอะไรจะพูดกับฉันหน่อยเหรอ?"
"แปลว่าอะไร?"
"เมื่อคืนเธอทำอะไรลงไป เธอก็รู้ดี" หลินหว่านชิวพูดเรียบๆ
...หรือว่าชิวชิวตื่นอยู่แล้วตอนนั้น?
เฉินไป๋รีบตั้งสติ
ไม่แน่
ชิวชิวเป็นคนที่แอบเจ้าเล่ห์นิดๆ เป็นไปได้ว่าเหมือนครั้งก่อน ๆ แค่ลองโยนแหถามเฉยๆ
เฉินไป๋จึงทำเป็นพูดเรียบๆ "ก็อุ้มเธอขึ้นเตียงไง แล้วก็ห่มผ้าให้เธออย่างดี"
ยังไม่ทันให้หญิงสาวเอ่ยปาก เขาก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พูดทีละคำช้าๆ "อ้อใช่ นั่นน่าจะเรียกว่าอุ้มเจ้าหญิง"
บนใบหน้าหวานเย็นของหลินหว่านชิวไม่มีอารมณ์ใดๆ แต่เห็นได้ชัดว่าเธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เบือนหน้าไปทางอื่น
ยังพอเห็นแก้มแดงเรื่อจางๆ เลือนราง
ผ่านไปครู่หนึ่ง หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่าง พูดเบาๆ "ไอ้คนขี้โกหก"
"ฉันจะโกหกเธอไปทำไม? ฉันเฉินเสี่ยวไป๋เป็นคนซื่อขนาดนี้ ต่อให้มีโอกาสก็คงไม่กล้าคิดการล่วงเกินใครอยู่แล้ว"