เก้าโมงเช้า
สตูดิโอ
เว็บบอร์ดปลายทางกำลังประชุมครั้งแรกนับตั้งแต่ก่อตั้ง
"เดิมทีก็เตรียมจะทำโฆษณาอยู่แล้ว แต่ดูสถานการณ์ตอนนี้ก็ไม่จำเป็นแล้ว"
เฉินไป๋นั่งเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ เคาะกระดานไวท์บอร์ดด้านหลัง
"ยังไงตอนนี้หลักๆ ก็คือรักษาสถานการณ์เอาไว้ กินเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยเดิมเป็นเรื่องที่แน่นอน รอไว้ก่อนค่อยคิดเรื่องขยายก็ไม่สาย"
ทุกคนมองหน้ากัน แล้วพยักหน้าอย่างตั้งใจ
ไม่รู้ว่าทำไม ตอนที่เฉินไป๋สั่งงานเรื่องพวกนี้ สีหน้าเขามักจะสุขุมเป็นพิเศษเสมอ คำพูดก็มักจะมีความดูแคลนเล็กน้อย คล่องแคล่วและมั่นคง
ถ้าจะให้บรรยาย...เหมือนกำลังสอบระดับประถม
พวกเขาหลายคนเคยทำงานในฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสภานักศึกษา เคยเห็นนายจ้างที่รายได้ปีละหลายล้าน เฉินไป๋มีมาดมากกว่าพวกนั้นเสียอีก
รู้สึกแปลกๆ ว่างานนี้ดูมีอนาคตดี
จู่ๆ ก็ได้ยินเฉินไป๋พูดต่อว่า
"ฉันเคยบอกแล้วว่าพวกเธอคือผู้ก่อตั้ง คือคนที่ฉันคิดว่ามีพื้นที่ในการเติบโตจริงๆ ฉันหวังว่าพวกเธอจะจำสิ่งที่ฉันสอนได้จริงๆ แล้วก็เรียนรู้ที่จะคิดเองเป็น ไม่ชอบพนักงานที่บอกก้าวเดียวแล้วขยับก้าวเดียวนะ"
"แล้วก็ ตั้งแต่วันนี้จนถึงวันที่เว็บปิดตัว ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของรายได้เว็บไซต์ จะเป็นเงินเดือนของพวกเธอทุกคน สัญญาพนันผลงานเซ็นได้ตอนบ่าย"
"พอฉันหานักโฆษณาเจอ เว็บนี้ก็จะเริ่มทำกำไรจริงๆ คำนวณแบบระมัดระวังดู อย่างน้อยเดือนนี้พวกเธอแต่ละคนต้องได้เงินเดือนเพิ่มอีกสองพันหยวน"
ในสตูดิโอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็อดใจไม่ไหวโห่ร้องด้วยความดีใจ
สองพันหยวน
ค่าครองชีพเดือนนึงยังไม่ถึงพันเลย
เฉินไป๋คิดในใจ มหาวิทยาลัยถูกและใช้งานได้จริง
"แบบนี้ฉันก็จะได้กินชานมทุกวันแล้วสิ" มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งพึมพำเบาๆ
เฉินไป๋อึ้งไปครู่หนึ่ง อดถอนหายใจยาวไม่ได้
รองประมุขบริษัททั้งหัวสมองเต็มไปด้วยการซื้อคอมพิวเตอร์ พนักงานหาเงินได้แล้วก็คิดแต่จะกินชานมทุกวัน
บริษัทนี้จะมีอนาคตจริงเหรอ?
"การให้เกียรติเป็นเรื่องสองทาง ฉันหวังว่าช่วงนี้พวกเธอจะพยายามหน่อย" เฉินไป๋พูด "อย่างช้าสุดเดือนหน้า ฉันต้องการกำไรสุทธิสามแสนหยวน นี่คือการวัดผลโปรเจกต์นี้ของฉัน และเป็นของพวกเธอด้วย"