วันส่งท้ายปีเก่า
บ่ายวันนั้น เฉินไป๋กลับมาที่ชางหนาน มองดูเมืองเล็ก ๆ ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตานี้ จู่ ๆ ก็รู้สึกไร้ที่ทาง
อาจเพราะทุกครอบครัวกำลังรวมตัวกันอยู่ที่บ้าน บนถนนจึงไม่มีใครสักคน เงียบเหงาและหนาวเย็น
เฉินไป๋เผลอยกมุมปาก
จนใจจริง ๆ
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหมาจรจัด ช่วงเทศกาลปีใหม่... กลับไม่มีที่ไปซะอย่างนั้น
"เห้ย เฟิงจื่อ" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "กลับบ้านยัง?"
"กลับแล้ว"
"มารับพ่อแกสิ"
...
ที่บ้านหลี่ฉีเฟิง
หลี่ฉีเฟิงได้ยินว่าเขายังไม่ได้กินข้าว ก็จัดแจงทำกับข้าวขึ้นมาไม่กี่อย่าง บอกว่าตอนอยู่เมืองนอกอะไรก็กินไม่ได้ เลยฝึกฝีมือทำอาหารจนเก่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แล้วก็หยิบเหล้าออกมาอีกสองสามขวด สองคนนั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย
เจอกันเพื่อนเก่า ๆ ก็เป็นแบบนี้ เจอกันทีช่วงปีใหม่ ผลัดกันเล่าสภาพความเป็นอยู่ เหมือนรายงานงาน
เป็นการทักทายเรียบง่าย แต่ไม่รู้สึกห่างเหิน
"ถ้าให้ฉันเลือกได้ใหม่ ฉันยอมลาออกกลางคันก็ไม่เลือกสาขานี้แล้ว เหนื่อยจะตาย" หลี่ฉีเฟิงถอนหายใจ "แล้วยังเจอคนที่ไม่ควรเจออีกตั้งมากมาย ทำเรื่องที่ไม่ควรทำอีกเพียบ"
พูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้น "แกหล่ะ? ถ้าเลือกได้ใหม่ แกจะยังเลือกสาขานี้ไหม?"
เฉินไป๋ส่ายหัว "ไม่รู้สิ"
"แกต้องเลือกอยู่ดี แกกลัวว่าถ้าผิดพลาดอะไรสักนิด จะไม่ได้เจอกู้อี้อี๋ไง"
"ฉันเป็นพ่อแกหรือไง ถึงรู้อะไรฉันไปหมด"
หลี่ฉีเฟิงด่าเขาไปสองสามประโยค จู่ ๆ ก็เห็นโทรศัพท์เครื่องใหม่อยู่บนโต๊ะ
"ไอ้หมา ยังบอกว่าไม่ได้เก็บเงิน แบบนี้ก็ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่แล้วไง"
"ซื้อให้เธอ เครื่องที่ฉันใช้เป็นเครื่องเก่าของเธอ"
"ดูเหมือนใหม่เอี่ยมเลยนะ..." หลี่ฉีเฟิงจิ้ม ๆ หน้าจอ
เฉินไป๋ยิ้ม "ผู้หญิงเป็นแบบนี้แหละ ใช้เสร็จก็เหมือนเก้าเก้าใหม่"
หลี่ฉีเฟิงเหลือบมองวอลเปเปอร์หน้าจอล็อกของเฉินไป๋ เห็นเป็นรูปถ่ายคู่กันสองคน เฉินไป๋โผล่แค่ข้างหน้า จ้องคอมพิวเตอร์อย่างจริงจัง ส่วนคุณหนูใหญ่ยื่นหน้าเข้ามาข้าง ๆ ชูสองนิ้วโพสท่าเซลฟี่
แถมยังขยิบตาอีกต่างหาก
หลี่ฉีเฟิงอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว
"โอ้โห คบหากันแล้วเหรอ?"
"เปล่า"
"ไม่คบกันแต่ตั้งวอลเปเปอร์หน้าจอเป็นรูปร่วมกันเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว!�"