ช่วงสาย เฉินไป๋ขอยืมห้องเรียนบันไดหนึ่งห้องมา นั่งบนแท่นบรรยาย เตรียมรับสมัครงานและสัมภาษณ์
เพิ่งนั่งลง เขาก็หาวอย่างเกียจคร้าน
เป้าหมายวันนี้จะว่าสูงก็ไม่สูง จะว่าต่ำก็ไม่ต่ำ
ต่ำตรงที่แค่ได้คนที่ถูกใจมาสองสามคนก็พอ สูงตรงที่เขาหวังว่าคนเหล่านี้จะมีความสามารถในการบริหารพอจะรับตำแหน่งเบอร์ 002, 003 ซึ่งเป็นเลขพนักงานระดับรุ่นก่อตั้งได้
ทำไมไม่ลองรับบัณฑิตจบใหม่ล่ะ?
นักศึกษามหาลัยถูกดีไงล่ะ! (ขีดฆ่า)
อีกอย่าง ค่อนข้างเชื่อฟังและทะเยอทะยานกว่า (ขีดฆ่า)
ประการที่สองก็คืออยากสัมผัสความรู้สึกของการเริ่มต้นสู้กับคนที่มีความฝันอีกครั้ง
จู่ๆ ก็มีคนผลักประตูเข้ามา พูดอะไรไม่พูด เดินตรงมาทางนี้เลย
เฉินไป๋รู้สึกระอักใจ คิดในใจว่า อย่างน้อยเธอก็มาสัมภาษณ์งานพิเศษที่เงินเดือนสูงสุดในมหาวิทยาลัยทั้งโรงเรียนนะ ยังไม่ทักทายเจ้านายเลยเหรอ?
เขาหันขวับไปมองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มบางๆ ด้วยตัวเอง
อ้อ เป็นชิวชิวนี่เอง งั้นก็ไม่เป็นไร
วันนี้หลินหว่านชิวไม่ได้ใส่ชุดเดรสสีขาวตัวนั้นแล้ว เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดแนวลำลองกับกางเกงยีนส์ กางเกงยีนส์เป็นแบบเข้ารูปมาก เน้นสรีระเรียวสวยยาวได้รูปของเธอออกมาได้อย่างสุดๆ
แค่ชิวชิวมีขาคู่นี้ ก็พอจะทำให้คนนับไม่ถ้วนยอมจำนนได้แล้ว
เฉินไป๋มองอย่างไม่ใส่ใจสองสามที
แล้วก็มองต่อไปเรื่อยๆ
“มาได้ยังไง?” เฉินไป๋ถามเสียงอ่อนโยน
หลินหว่านชิวเม้มปากเล็กน้อย ส่ายสายตาหนีไปพูดว่า “อยากมาก็มา”
เฉินไป๋อาสาไปลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางไว้ข้างๆ ที่นั่งตัวเอง “เมื่อคืนเธอเตือนให้ฉันทาครีมกันแดด ฉันนึกว่าเธอคงไม่ลาขอออกมาอีกแล้วซะอีก”
“ขอลาแค่ประเดี๋ยวเดียว”
“หะ?” เฉินไป๋งงไปครู่หนึ่ง เรื่องแบบนี้ยังมีวิธีขอลาแค่ประเดี๋ยวเดียวด้วยเหรอ?
“ทำไมล่ะ?” เขาถาม พลางแอบดึงเก้าอี้ของเธอเข้ามาทางตัวเองอย่างเงียบๆ ให้ชิดกันมากที่สุด
ไม่ได้คิดอะไรไม่ดี นี่เป็นแค่ความพยายามของเขาที่จะง้อชิวชิวให้หายโกรธเท่านั้นแหละ
หลินหว่านชิวนิ่งมองการแสดงของเขาอย่างเงียบๆ แล้วค่อยๆ นั่งลงหน้าตาเฉย
“เพราะครูฝึกคิดว่าฉันขอลาเพื่อไปเดตกับแฟน เลยไม่ยอมให้ลาทั้งวัน ให้แค่ลากลับไปพักที่หอประเดี๋ยวเดียว”