ปี 2016 กรุงปักกิ่ง
เป็นปีที่สามที่กู้อี้อี๋มาอยู่ปักกิ่ง
ก่อนวันตรุษจีนไม่กี่วัน เฉินไป๋ยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของบริษัท เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาทั่วฟ้า ย้อมรอบด้านให้ขาวโพลนไปหมด
ต้นไม้ริมถนนโล่งเตียน เงียบสงัดราวไร้ซึ่งชีวิต
กินอยู่กับคุณหนูใหญ่มานานกว่าหนึ่งปี แล้วก็เลี้ยงดูคุณหนูใหญ่มาเต็มๆ หนึ่งปี จนถึงตอนนี้ เฉินไป๋รู้สึกว่าตัวเองน่าจะเดินออกมาจากเงามืดนั้นได้สักที
อาจจะเพราะทำใจได้แล้ว อย่างน้อยก็ไม่ฝันว่าแม่ด่าตัวเองเป็นคนไร้ค่าอีกแล้ว
ตลอดปีที่ผ่านมา ทั้งที่รู้ว่าแม่ไม่ได้เป็นคนแบบนั้น แต่ก็มักจะฝันถึงเรื่องพวกนั้นโดยไม่สามารถควบคุมได้
ตอนนี้ตัวคนเดียวไร้ซึ่งสิ่งยึดเหนี่ยว หมดแรงจะสัมผัสความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่ไปโดยสิ้นเชิง สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเขากับโลกใบนี้ เหลือเพียงกู้อี้อี๋
มีเธออยู่ เขาก็ยังมีเหตุผลที่จะมีชีวิตต่อไป
เฉินไป๋ยิ้มบางๆ อย่างขมขื่น เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลังเขา
“ทุกคนเงียบก่อนครับ”
ชายวัยกลางคนที่เริ่มมีพุงและผมร่วงเป็นหย่อมๆ เดินเข้ามา
นี่คือหัวหน้าตรงของแผนกที่เฉินไป๋สังกัดอยู่
ชายคนนั้นยิ้มเบาๆ “ผมมีข่าวดีจะบอกทุกคน”
คนรอบข้างเริ่มส่งเสียงคุยกันอย่างตื่นเต้น:
“พี่ไป๋จะได้เลื่อนเป็นผู้อำนวยการโครงการหรือเปล่าเนี่ย”
“ไม่แน่อาจจะได้เลื่อนอีกขั้นนะ พี่ไป๋ทำโปรเจกต์ที่ทำเงินได้ขนาดนี้ เกรงว่าจะก้าวเท้าเดียวถึงฟ้าเลยล่ะ”
“พี่ไป๋เลี้ยงข้าว! เราจะกินบุฟเฟ่ต์!” ฝูงคนกลุ่มหนึ่งลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจ
เฉินไป๋ไม่พูดอะไร คิดในใจว่าจะพาพี่อี้อี๋ออกไปเที่ยวต่างจังหวัดฉลองดีหรือเปล่า
ชายวัยกลางคนกระแอมเบาๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง “โบนัสปลายปีปีนี้ ทุกคนจะได้บัตรกำนัลซื้อของเพิ่มหนึ่งพันหยวน”
เฉินไป๋ชะงักไป
ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก ก็มีเสียงคนรอบข้างตะโกนขึ้นว่า “แล้วเรื่องตำแหน่งผู้อำนวยการโครงการล่ะครับ”
“อ้อใช่ ยังมีเรื่องนั้นอีก”
ชายวัยกลางคนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “หลังปีใหม่จะมีผู้บริหารคนหนึ่งโยกย้ายมาจากสำนักงานใหญ่ มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโครงการนี้”
รอบข้างเงียบกริบ กลุ่มคนอ้าปากค้าง บ้างก็สับสน บ้างก็เดือดดาล
เฉินไป๋รู้สึกเหลือเชื่อ