คุณหนูใหญ่โทรมาถึงแทบจะในทันที
“เฉินเสี่ยวไป๋ นายมันแย่จริง ๆ เลยนะ แกล้งทำแบบนี้ทำให้เพื่อนร่วมห้องฉันตกใจ” เสียงใส ๆ ของหญิงสาวดังผ่านสาย พร้อมน้ำเสียงที่อบอุ่นกว่าเมื่อสักครู่
ข้าง ๆ ยังมีเสียงหัวหน้าห้องพูดแทรกขึ้นมาว่า “อือ... อี้อี๋ รีบด่าเขาเข้าสิ”
“ได้ยินแล้วใช่ไหม ฉันจะด่านายแล้วนะ” คุณหนูใหญ่สั่นเสียงฮึดหนึ่ง
เฉินไป๋มุมปากยกยิ้มขึ้นมา ดันเก็บไว้ไม่อยู่จริง ๆ
พี่อี้อี๋ไม่ยอมด่าเขาเลยสักนิด แถมยังเล่นละครไม่เป็นอีก
เฉินไป๋ถามด้วยความอยากรู้ “ตกใจจริง ๆ เหรอ?”
“ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ นายคนเดียว ทำเอาห้องเราทั้งห้องตกใจกันหมด” กู้อี้อี๋อธิบายอย่างจริงจัง “จริง ๆ แล้วพวกเราทุกคนอยากเข้าห้องน้ำ แต่ทุกคนก็กังวลว่าเพื่อนร่วมห้องของเราจะไม่ใช่คนเดิมที่เรารู้จัก... เลยไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา
จื่อเพ่ยกรี๊ดขึ้นมา พวกเราทุกคนถึงกับสะดุ้งจนตัวโยน...”
“เราไม่ให้อี้อี๋ออกไปกับนายอีกแล้ว!” เสียงผู้หญิงหลายคนดังลอดออกมา ราวกับจะได้ยินเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห
“ไม่ได้...” ยังไม่ทันที่เฉินไป๋จะได้พูด คุณหนูใหญ่ก็เอ่ยแย้งออกมาโดยไม่ทันคิด
ฝั่งนั้นมีเสียงโห่แซวกันประสานขึ้นมา
“อย่าเลย” เฉินไป๋หัวเราะเบา ๆ “อีกวันฉันเลี้ยงข้าวพวกเธอเอง”
“ต้องร้านแพง ๆ นะ!” เสียงสามสาวที่เหลือดังขึ้นพร้อมกัน
“พวกเธอว่าไปที่ไหนก็ไปที่นั่น” เฉินไป๋นิ่งคิดเล็กน้อย แล้วพูดอย่างจริงจัง “พี่อี้อี๋ฉันขี้ตกใจ พวกเธอช่วยดูแลเธอมาหลายวันแล้ว ขอบคุณจริง ๆ นะ”