หญิงสาวจ้องมองดวงตาของเขา นิ่งไปชั่วขณะ น้ำตาสองสายค่อยๆ ไหลรินลงมาจากใบหน้าที่งดงามของเธอ หยุดค้างอยู่ที่ปลายคาง
ริบบิ้นสีขาวบนศีรษะของคุณหนูใหญ่ดูยุ่งเหยิงไปบ้าง เฉินไป๋เผลอยื่นมือจะจัดให้โดยไม่ทันคิด พอมือแตะผมข้างแก้มของเธอ ทั้งคู่ก็พร้อมใจกันชะงัก
ให้ตายเถอะ มือไวอีกแล้ว
นิสัยที่เลี้ยงมาจะเจ็ดปีมันเปลี่ยนยากจริงๆ
“มีใครมาทำให้เธอไม่สบายใจหรือเปล่า?” เขากระแอมเสียงหนึ่ง ทำเป็นถามเสียงเรียบ
“ไม่มีหรอก…”
“แล้วอยู่ดีๆ ทำไมพูดว่าจะทำเรื่องไม่ดีล่ะ”
คุณหนูใหญ่เช็ดน้ำตา ส่งเสียงหงุดหงิดในลำคอ “ไม่บอกหรอก”
“เธอบอกฉันสิ ฉันจะได้ช่วยเธอได้ยังไง”
“ไม่เอา…”
“ก็ได้ ที่ฉันจะพูดหลักๆ ก็คือ…”
เฉินไป๋พูดพลางค่อยๆ จัดริบบิ้นให้หญิงสาวอย่างใส่ใจ สายตามองเข้าไปในดวงตาของเธอ
“พี่อี้อี๋ ไม่ว่าเธออยากทำอะไร จะเป็นเรื่องเลวร้ายแค่ไหน ต่อให้ถูกคนทั้งโลกรังเกียจ ต่อให้ต้องตกนรกก็ตาม”
“ฉันยินดีเป็นเพื่อนร่วมกรรมกับเธอ”
ครั้งนี้ หญิงสาวนิ่งไปนานเป็นพิเศษ จนเฉินไป๋จัดริบบิ้นให้เธอใหม่เสร็จอย่างช่ำชอง
หางม้าสูงกลับมาเป็นปึกเป็นผงอีกครั้ง เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
คุณหนูใหญ่หันหน้าหนีไม่มองเขา กอดเข่าพึมพำเบาๆ
“แกล้งทำเป็นไม้ท่อน พูดจาไม่รู้จักรับผิดชอบ…”
“พูดอะไรกัน ฉันจริงจังนะ”
“รู้แล้วๆ” คุณหนูใหญ่รีบลุกขึ้น ขยี้แก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง ไม่ยอมฟังเขาพูดต่ออีกแล้ว
เฉินไป๋ยิ้มแล้วลุกขึ้น “ไปเถอะ กลับไปส่ง กลับไปก่อนนอนอย่าลืมดูเบื้องหลังการถ่ายนะ”
“เฉินเสี่ยวไป๋ นายมันไอ้สารเลวจริงๆ” สีหน้าคุณหนูใหญ่จู่ๆ ก็จริงจังขึ้นมา
เฉินไป๋งงไปครู่หนึ่ง “ฉันเป็นอะไร?”
หญิงสาวชี้ไปที่ริบบิ้นบนหัวตัวเอง มองเขาอย่างระแวง
“นายช่ำชองขนาดนี้ ต้องเคยช่วยผู้หญิงคนอื่นผูกมาหลายครั้งแล้วใช่ไหม?”
“ฉัน…ไม่ใช่…หลักๆ คือ…” เฉินไป๋สมองตื้อไปแวบหนึ่ง พูดไม่ออกไปชั่วครู่
จะให้พูดว่าฝึกกับเธอนี่แหละเหรอ?