หลินหว่านชิวเกลียดโลกใบนี้มาตั้งแต่เด็ก
แต่ตอนนี้ โลกกลับทิ้งเธอไว้เพียงลำพังก่อน
วันที่สองหลังจากสูญเสียการได้ยิน หลินหว่านชิวยังคงไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกสับสนนี้อย่างไร
โลกทั้งใบเงียบสงัดจนแทบหายใจไม่ออก เหมือนจมลงไปในน้ำ พยายามว่ายอย่างไรก็ไม่หลุดออกมา
ไม่ได้ยินเสียงพ่อกำลังชกคนในคลินิก ไม่ได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ ไม่ได้ยินเสียงจักรยานที่กำลังจะพุ่งชนตัวเอง
ไม่ได้ยินอะไรเลย แต่ความทุกข์ใจก็ไม่ได้ลดน้อยลง
วันนี้เธอจะจากไปแล้ว ไปต่างประเทศ รักษาโรค
ดูจากสีหน้าพ่อแม่ก็รู้ว่า รักษาไม่หายหรอก พวกเขาแค่ยังไม่ยอมแพ้
หลินหว่านชิวมองตุ๊กตาเก่า ๆ บนเตียง ต่อยมันเบา ๆ หนึ่งที แล้วค่อย ๆ วางลงในกระเป๋าเดินทางอย่างทะนุถนอม
หันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ค้นหาไปมาในตู้เสื้อผ้า เจอชุดเดรสสีขาวตัวหนึ่ง
มีคนสารเลวเคยบอกไว้ว่า เธอใส่ชุดสีขาวแล้วสวยมาก
เดินไปที่ห้องนั่งเล่น หลินตงและหลิวหรูอี้กำลังเก็บข้าวของอยู่เหมือนกัน บ้านนี้เตรียมจะขายทิ้งแล้ว
บนกำปั้นหลินตงยังมีบาดแผลจากการชกคน เขานั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟา พื้นเต็มไปด้วยก้นบุหรี่
หลิวหรูอี้ได้ยินฝีเท้าแล้วหันมามอง พอเห็นเธอก็เริ่มร้องไห้ทันที
หลินหว่านชิวหันหน้าหนี แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า
"ฉันออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่ง"
หลิวหรูอี้อ้าปากจะพูด พูดได้ครึ่งประโยค พอเห็นสีหน้าเธอยิ่งหมองคล้ำ ก็รีบเอามือปิดปากตัวเองทันที
หลินหว่านชิวไม่พูดอะไรอีก ผลักประตูออกไป
เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืน เตรียมใจมาทั้งคืนแล้ว ที่จริงก็แค่จะไม่ได้เจอสารเลวที่ตัดเพื่อนกับตัวเองอีกต่อไปเท่านั้นเอง
ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่เลย
แต่...
อยากเห็นอีกสักครั้ง
ยังไงก็อยากเห็นอีกสักครั้ง
ช่วงนี้เฉินไป๋จะไปช่วยที่ร้านของเสิ่นเมิ่งถิง ทุกวันกลับมาตอนเวลาเดียวกัน