"ไม่น่าจะน่ากลัวขนาดนั้นหรอก" คุณหนูใหญ่กดคาง พลางครุ่นคิดอย่างจริงจัง
หลินหว่านชิวคิดอยู่นาน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเป็นพิเศษ "ยังไงก็ได้เปิดในโรงหนังนี่นา..."
เมื่อเห็นท่าทีสบาย ๆ ของทั้งคู่ เฉินไป๋ก็ยิ่งพูดไม่ออก
หนังจะน่ากลัวหรือไม่น่ากลัว แค่ไหน มันคือประเด็นจริง ๆ หรือ?
ประเด็นสำคัญไม่ใช่หรือว่าคุณหนูสองคนนี้ใจแหววกว่ามดอีก?
เฉินไป๋มองสบหน้าอันงดงามของหญิงสาวทั้งสองคน
สองคนนี้ คนหนึ่งเป็นคนกลัวความมืดตั้งแต่เด็ก ถึงขั้นไม่กล้าเดินถนนตอนกลางคืน
อ้อใช่ ชิวชิวตอนเด็ก ๆ แค่บังเอิญได้ยินผู้ใหญ่เล่านิทานพื้นบ้าน ก็กลัวจนนอนห้องเขาเป็นเดือนกว่าจะกลับไป
อีกคน คุณหนูใหญ่คนนี้ เล่นเกมซอมบี้ชีวิตรอดยังกลัวจนต้องเปิดไฟนอนสองอาทิตย์
สองคนนี้จะดูหนังสยองขวัญ
ตลกละกัน?
เฉินไป๋ก็ไม่อยากทำลายอารมณ์ จำใจเอ่ย "ได้ ๆ เดี๋ยวถ้าสองคนกลัวจริง ๆ เราก็ออกมาก่อนก็ได้ ตั๋วหนังก็ไม่แพงนี่นา"
หญิงสาวทั้งสองกลับไม่พอใจเอาซะงั้น
"เฉินเสี่ยวไป๋" คุณหนูใหญ่ส่งเสียงหึ "ดูถูกใครกันแน่?"
"ดูถูกสองคนเธอน่ะสิ"
พอได้ยิน หลินหว่านชิวก็เหลือบตามองเขา แล้วเอ่ยเรียบ ๆ "เดี๋ยวใครกลัวจนวิ่งออกไปก่อน คนนั้นเป็นหมา"
เธอกล้าพูดแบบนี้เพราะว่า ตั้งแต่เด็กมาไม่เคยเห็นเฉินไป๋ดูหนังสยองขวัญเลย
ถึงเวลาจริง ๆ ใครจะกลัวที่สุดก็ไม่รู้...
"ใช่!" กู้อี้อี๋พยักหน้าไม่หยุด
เฉินไป๋ถึงกับไม่รู้จะพูดอะไรดี สายตาเริ่มเหม่อลอย แล้วก็แค่ตบมือเบา ๆ สองสามที
เคยเห็นคนมืออ่อนแต่ตัวเสพติด แต่คนที่ปิดทางหนีของตัวเองแบบนี้ เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก
ตอนนั้นก็สองทุ่มครึ่งแล้ว