วันพุธ ถึงคาบวิชาพละอีกครั้ง
วันนี้อากาศแจ่มใส เมฆลอยสูง ผู้คนมากมายกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานบนสนามหญ้า คาบพละสัปดาห์ละสองคาบ คือช่วงเวลาแสนน้อยนิดในการผ่อนคลายของพวกเขาชั้นมัธยมปลายปีสาม
เฉินไป๋แอบหลบไปหลังต้นไม้ มองซ้ายมองขวาอย่างลับๆ จนแน่ใจว่าแทบไม่มีใครเห็นตัวเอง จึงค่อยๆ หยิบข้อสอบเลขที่พับไว้หลายชุดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
ถึงตอนนี้ เขาทบทวนเนื้อหาฟังก์ชันและเรขาคณิตไปได้เกือบหมดแล้ว โจทย์ที่ไม่ยากเกินไปก็พอจะทำได้
แต่จะถูกหรือผิดอีกเรื่องนึง
ส่วนลำดับและความน่าจะเป็นกับสถิติที่ยังไม่ได้ทบทวน ถ้าเจอเข้าไปก็ทำไม่ได้สักข้อ
ฉันจะสอบได้เก้าสิบมั้ย ก็ต้องดูสีหน้าคนออกข้อสอบเป็นหลักสิน่า...
เพิ่งจะเรียนไปได้สักพัก แสงก็ถูกบดบังทันที
เฉินไป๋คิดว่าท้องฟ้าครึ้มไป พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลี่ฉีเฟิงกับพวกกำลังจ้องมองเขาอยู่ พอเห็นข้อสอบในมือเขา สีหน้าของพวกเขาก็ยิ่งซับซ้อนขึ้น
เงียบกันไปนาน บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วน
"มองหาพ่อนี่ทำไมวะ?!" เฉินไป๋นิ้วเท้าแทบจะขุดดินได้แล้ว ต้องเอ่ยปากก่อน
สิ่งที่ awkward ที่สุดในโลกมีแค่สองอย่าง อย่างแรกคือตอนเล่นเกมส์โดนพ่อแม่จับได้ อย่างที่สองคือตอนแอบเรียนโดนเพื่อนพ้องจับได้
จวงเฉินนั่งลงข้างๆ เขา พูดเสียงเบา "พี่ไป๋ ผมเพิ่งซื้อเครื่องเกมใหม่มา หลังเลิกเรียนไปเอาที่บ้านผมสิ พี่ไม่เคยอยากเล่นเซลดามาก่อนหรอ?"
เฉินไป๋ชะงักไปเล็กน้อย ความเกรี้ยวกราดบนใบหน้าจางหายไปไม่น้อย "ไม่ได้สิ อยู่ดีๆ จะยื่นเครื่องเกมให้ฉันทำไม?"